22 Ιουλίου, 2018

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ (ΑΓΙΑΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ ΤΗΣ ΜΥΡΟΦΟΡΟΥ)

 
Ματθ. ιδ’14–22
Τ καιρ κείν, εδεν ᾿Ιησος πολν χλον, κα σπλαγχνσθη π᾿ ατούς κα θερπευσε τος ρρστους ατν.ψας δ γενομνης, προσλθον ατ ο Μαθητα ατο, λγοντες·

ρημς στιν τπος, κα ρα δη παρλθεν· πλυσον τος χλους, να πελθντες ες τς κμας, γορσωσιν αυτος βρματα. δ ᾿Ιησος επεν ατος.

Ο χρεαν χουσιν πελθεν· δτε ατος μες φαγεν. Ο δ λγουσιν ατ· Οκ χομεν δε ε μ πντε ρτους κα δο χθας.  δ επε· Φρετ μοι ατος δε. 

Κα κελεσας τος χλους νακλιθναι π τος χρτους, κα λαβν τος πντε ρτους κα τος δο χθας, ναβλψας ες τν ορανν, ελγησε· κα κλσας, δωκε τος Μαθητας τος ρτους, ο δ Μαθητα τος χλοις. 

Κα φαγον πντες, κα χορτσθησαν, κα ραν τ περισσεον τν κλασμτων δδεκα κοφνους πλρεις. Ο δ σθοντες σαν νδρες σε πεντακισχλιοι χωρς γυναικν κα παιδων. 

Κα εθως νγκασεν ᾿Ιησος τος Μαθητς ατο μβναι ες τ πλοον, κα προγειν ατν ες τ πραν, ως ο πολσ τος χλους.


Μετάφραση Περικοπής
Εκείνο τον καιρό, είδε ο Ιησούς πολύν κόσμο και τους σπλαχνίστηκε, και γιάτρεψε τους αρρώστους των. Όταν έπεσε το δειλινό, τον πλησίασαν οι μαθητές του και του είπαν: 

«Ο τόπος είναι ερημικός, και η ώρα είναι περασμένη. Διώξε τον κόσμο να πάνε στα χωριά για ν’ αγοράσουν φαγητά να φάνε». Ο Ιησούς τους είπε: «Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν, δώστε τους εσείς να φάνε». Κι αυτοί του λένε: «Δεν έχουμε εδώ παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». 

Κι αυτός είπε: «Φέρτε μου τα εδώ». Κι αφού πρόσταξε τον κόσμο να καθίσει για φαγητό πάνω στο χορτάρι, πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα του στον ουρανό, τα ευλόγησε, έκοψε τα ψωμιά σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές κι οι μαθητές στο πλήθος. 

Έφαγαν όλοι και χόρτασαν. Και μάζεψαν τα περισσεύματα από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Αυτοί αφού έφαγαν ήταν περίπου πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά. 

Αμέσως ύστερα ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπούν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη.

Ανάλυση Περικοπής
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι παρμένη από το 14ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ιερού ευαγγελίου και μας περιγράφει το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ψαριών, με τα οποία έφαγαν και χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνθρωποι. 

Το θαύμα αυτό περιγράφεται και από τους τέσσερις ευαγγελιστές, τον Ματθαίο (14:13-21), τον Μάρκο (6:34-45), τον Λουκά (9:10-17), και τον Ιωάννη (6:1-5). 

Μέσα από τα κείμενα των ευαγγελίων βρίσκουμε και ένα δεύτερο θαύμα, το οποίο αναφέρουν μόνο οι Ευαγγελιστές Ματθαίος (15:32-39) και Μάρκος (8:1-10) περί του πολλαπλασιασμού των επτά άρτων και λίγων ψαριών, τα οποία έφαγαν και χόρτασαν τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι.

Μέσα από τα θαύματα αυτά βλέπουμε τον Χριστό να φανερώνεται σαν ο πραγματικός Μωυσής, ο οποίος θρέφει το λαό του στην έρημο όπως έκανε και στην Παλαιά Διαθήκη με το μάννα. Τα θαύματα αυτά αποτελούν ακόμη τη σκιαγραφία του Άρτου της Θείας Ευχαριστίας που μας προσφέρει η Εκκλησία. 

Η αναχώρηση του Χριστού μαζί με τους μαθητές του σε τόπο έρημο δεν αποτελεί εμπόδιο σε τόσο πολύ κόσμο για να τον ακολουθήσει χωρίς να σκέφτεται ότι είχε περάσει η ώρα ή ότι δεν είχαν τρόφιμα για να φάνε. 

Η ανάγκη για να ακούσουν τον λόγο του Θεού και να τραφούν πνευματικά τους οδηγεί στο να παραμερίσουν για κάποιο διάστημα τις φυσικές ανάγκες της πείνας και της ξεκούρασης και να ακολουθούν το Χριστό. 

Τέτοια επίδραση είχε σ’ αυτούς ο λόγος του Θεού ώστε κανείς δεν πλησίαζε τον Χριστό για να τον διακόψει από τη διδασκαλία του και να ζητήσει φαγητό. 

Οι μαθητές του όμως, βλέποντας ότι έχει περάσει η ώρα, πηγαίνουν και του λένε να τελειώσει με τη διδασκαλία του για να αφήσει όλο αυτό το πλήθος να πάνε στα χωριά τους και να αγοράσουν τρόφιμα να φάνε. 

Η απάντηση που λαμβάνουν από τον Χριστό τους εκπλήττει, γιατί βλέποντας πως βρίσκονται σε ένα έρημο τόπο και έχοντας πέντε ψωμιά και δύο ψάρια μόνο, διερωτώνται πώς ήταν δυνατό να θρέψουν τόσες χιλιάδες κόσμου.

Ο Χριστός ο οποίος δεν παραμερίζει τα υλικά αγαθά έναντι των πνευματικών αγαθών αλλά τα συνδέει μεταξύ τους είχε αποφασίσει να τους θρέψει και υλικός

Ζητά από τους μαθητές του να του φέρουν μπροστά του τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια. Όταν του τα φέρνουν προσεύχεται στρέφοντας το βλέμμα του στον ουρανό, ακολούθως τα ευλογεί, τα κόβει σε κομμάτια, τα δίνει στους μαθητές και οι μαθητές στο κόσμο. 

Οι ενέργειες στις οποίες προβαίνει ο Κύριος κατά την επιτέλεση του θαύματος έχουν ως στόχο να δώσει να καταλάβουν οι άνθρωποι τη σχέση που έχει με το Θεό Πατέρα. 

Στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τον Μωυσή να ενεργεί ως μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ώστε ο Θεός να στείλει το μάννα στους Ισραηλίτες και να μην πεθάνουν από την πείνα μέσα στην έρημο. Εδώ βλέπουμε ξανά τον Χριστό ως το νέο Μωυσή να τρέφει και πάλι τον λαό του που βρίσκεται στην έρημο. 

Η μεγάλη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των δύο θαυμάτων είναι ότι στο θαύμα αυτό ο Χριστός δεν ενεργεί ως μεσίτης αλλά ως ίσος με τον Θεό πατέρα και με τη δική του δύναμη και εξουσία είναι που διατρέφει όλο αυτό τον κόσμο. 

Παράλληλα για να μην νομίσουν οι μαθητές το θαύμα ως κάτι φανταστικό και να το θυμούνται συνεχώς τους δίνει τα κομμάτια που έκοψε και εκείνοι με τη σειρά τους τα μοιράζουν στο λαό

Από αυτά τα κομμάτια που μοιράστηκαν έφαγαν και χόρτασαν όλοι. Όταν μάζεψαν τα περισσεύματα από τα κομμάτια γέμισαν δώδεκα κοφίνια. Αυτοί που έφαγαν ήταν περίπου πέντε χιλιάδες χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά.

Μέσα από το θαύμα αυτό βλέπουμε να συμβολίζεται η Θεία Ευχαριστία, όπου ο Χριστός είναι ο ζωοποιός Άρτος, ο προσφέρων, ο προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος. Είναι αυτός που προσφέρει τον εαυτό του έτσι ώστε να καταφέρει ο κόσμος να ζήσει στην αιωνιότητα. 

Λαμβάνοντας ο πιστός τον ζωοποιό Άρτο μέσα του χορταίνει την πείνα και τη δίψα που έχει για την αιωνιότητα. Ο ίδιος ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι αυτός είναι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό, ο άρτος που δίνει τη ζωή. 

Όποιος τρώει από αυτό τον άρτο δεν θα πεθάνει αλλά θα ζήσει αιώνια (Ιω. 6:50-51). Ο Χριστός με το θαύμα αυτό μας κάνει μια ιεράρχηση στις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου που χρειάζεται για να ζήσει. 

Συνδέει την πνευματική πείνα με την υλική ικανοποιώντας και τις δύο, ώστε να χορτάσει πραγματικά ο άνθρωπος. Πρώτα τους διδάσκει και μετά τους δίνει ψωμί για να φάνε. 

Αυτός είναι και ο ρόλος της Εκκλησίας διαχρονικά. Να προσφέρει τον ζωοποιό Άρτο στους ανθρώπους και παράλληλα να διακονεί τις υλικές και κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων.




Δημοσίευση σχολίου