29 Απριλίου, 2017

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΡΠΑΖΕΙ 1.500.000 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ

 

Το Κράτος επιχειρεί να πάρει από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες περίπου 1.500.000 στρέμματα. Μάλιστα οι πολίτες κινδυνεύουν και να χάσουν (επί της ουσίας) την περιουσία τους αλλά και να πληρώσουν για το χωράφι που ως σήμερα τους ανήκει.

Αυτό το οποίο κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αντιληφθεί είναι ότι σε όλη τη χώρα το κράτος με βάση χάρτες του 1945 αρπάζει περιουσίες και ζητά από τους έως σήμερα ιδιοκτήτες να πληρώσουν για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την έκταση.

Όπως εξηγεί ο δικηγόρος Γιώργος Λωρίτης η μεγάλη παγίδα βρίσκεται στο γεγονός ότι, ενώ ο πολίτης θα κληθεί να πληρώσει για το μέχρι σήμερα δικό του χωράφι, δεν θα γίνει και ιδιοκτήτης της έκτασης. Η κυριότητα θα παραμείνει στο Κράτος.

Μάλιστα ενώ υπάρχουν νομικά επιχειρήματα με τα οποία ο πολίτης μπορεί να δώσει τη μάχη για να σώσει την περιουσία του το Κράτος επικαλούμενο μνημονιακές υποχρεώσεις βάζει το μαχαίρι στο λαιμό δίνοντας ελάχιστα χρονικά περιθώρια.

Την ώρα που ολοκληρώνεται το δασολόγιο και η προστασία των δασών με τους δασικούς χάρτες , την ίδια ώρα χιλιάδες αγρότες αλλά και άλλοι πολίτες κινδυνεύουν να χάσουν οριστικά τις περιουσίες τους. Το δίκαιο ή άδικο, το νόμιμο ή παράνομο αυτής της απώλειας , δεν είναι τόσο απλό να κριθεί με βάση μόνο όσα ακούονται μέχρι σήμερα και με βάση μόνο ένα μέρος της νομολογίας. 

Όμως αυτό γίνεται μέχρι τώρα , δηλ. αναπαράγονται οι ίδιες νομικές θέσεις του δημοσίου και μέρος της παγίας νομολογίας κυρίως του Συμβουλίου της Επικρατείας, που παραγνωρίζουν και δεν προστατεύουν και τα δικαιώματα των θιγομένων πολιτών.

Αντιθέτως μια εξειδικευμένη και πολύπλευρη νομική προσέγγιση αναδεικνύει, και αντίθετη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, και παράνομο θέσεων του δημοσίου, και αντισυνταγματικότητα νόμων, και δίκια των αγροτών μή ακουσθέντα ακόμη κλπ. ώστε να είναι δυνατή μια νομική άμυνα των θιγομένων αγροτών. 

Περιέργως όμως οι αγρότες έχουν επιλέξει την άμυνα των πολιτικών παρασκηνίων για την επίτευξη τροποποιήσεων και την προσμονή του «από μηχανής θεού» , και όχι την νομική αντιπαράθεση (που είναι δυνατή). Κανείς δεν ενημερώνει όμως τους αγρότες ότι με αυτές τις τροπολογίες, πρώτα ο αγρότης χαρίζει τα χωράφια του στο κράτος, δεχόμενος 

Α) ότι τα χωράφια του είναι δάση και

Β) ότι ανήκουν στην ιδιοκτησία του κράτους, και ύστερα για αυτά τα (πλέον) δημόσια δάση ουσιαστικά τρέχει να πληρώσει για να αγοράσει από το κράτος μόνο κάποια δικαιώματα, τα οποία όμως είναι τέτοιας φύσης ώστε το ίδιο το Σύνταγμα αλλά και η πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας απαγορεύουν , όπως δηλαδή το να πωλούνται δημόσια δάση σε ιδιώτες και να καλλιεργούνται.

Όπως κάθε νόμος που ψηφίζεται από την Βουλή είναι ουσιαστικά άκυρος εάν είναι αντίθετος με το Σύνταγμα , έτσι και αυτές οι σχετικές τροπολογίες είναι ουσιαστικά άκυρες και αποτελούν νομικές παγίδες και όχι λύσεις.


Δημοσίευση σχολίου