Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ»

Τα όρια μεταξύ «ανασυγκρότησης» και «διάλυσης» της δημόσιας διοίκησης, εδώ που έχουμε φθάσει, δεν είναι μεγάλα... Οπως επίσης η... «διάλυση» στο όνομα της «ανασυγκρότησης» δεν είναι δύσκολη υπόθεση, αν λάβει κανείς υπόψη την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα... Το «Δημόσιο» όντως αναδείχθηκε σε έναν από τους «μεγάλους ασθενείς» της ελληνικής κρίσης, καθώς το πολιτικό σύστημα εγκαθίδρυσε στο εσωτερικό του ένα σύστημα «πελατειακών σχέσεων» με αποτέλεσμα να γίνει «εστία» γραφειοκρατίας και διαφθοράς. Δεν ήταν αναπότρεπτο, αλλά έγινε. Από την άλλη όμως θα ήταν μεγάλο λάθος να αποσιωπηθούν ο «ισορροπιστικός» ρόλος του στην ελληνική κοινωνία και η θετική συμβολή του σε πολλούς τομείς ανάπτυξης, εξέλιξης και κοινωνικής προστασίας.

Δυστυχώς, η κρίση του δημόσιου τομέα έδωσε ευκαιρία στην προώθηση των πιο νεοφιλελεύθερων ιδεών, που θέλουν «μαζί με τα βρώμικα νερά να πετάξουν και το παιδί»! Επιδιώκουν εάν είναι δυνατόν την «εξαφάνισή του» στο όνομα ενός μύθου: των αυτορρυθμιζόμενων αγορών... Η πρώτη διάκριση είναι αυτή. Γιατί πολλές φορές η συζήτηση περί «αναμόρφωσης» ή «μεταρρύθμισης» γίνεται από αδιευκρίνιστες θέσεις, που υποκρύπτουν άλλους πολιτικούς στόχους.

Εάν ξεκαθαρίσουμε ότι θέλουμε έναν σύγχρονο, ισχυρό και αποτελεσματικό δημόσιο τομέα και όχι τη διάλυσή του που θα λειτουργεί παράλληλα με τις αγορές (συμπληρωματικά, υποβοηθητικά ή ανταγωνιστικά, όταν και όπου πρέπει) ενισχύοντας τις κοινωνικές ισορροπίες, μπορούμε να προσδιορίσουμε την έκτασή του και μια σύγχρονη εσωτερική λειτουργία. Φοβούμαι ότι ακόμα πολλά πράγματα είναι αδιευκρίνιστα. Ο Μανιτάκης ορθά επιδιώκει την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, με νέα οργανογράμματα και κανόνες λειτουργίας, κινητικότητα των υπαλλήλων, συστήματα αξιολόγησης, κλείσιμο άχρηστων οργανισμών κ.λπ. Λάθος είναι οι «τυφλές» απολύσεις, οι «οριζόντιες» περικοπές, η έλλειψη κινήτρων κ.ο.κ.

Η «ανασυγκρότηση» χρειάζεται εύλογο χρόνο, παρότι ο χρόνος μάς πιέζει... Επίσης οι «μεταρρυθμίσεις» απαιτούν «χρήμα» που δεν έχουμε... Τουλάχιστον ας μην υποκύψουμε στον νεοφιλελεύθερο λαϊκισμό, ότι εάν απολύσουμε διακόσιες ή τριακόσιες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους θα αναπτυχθεί ο... ιδιωτικός τομέας, θα μειωθεί η... ανεργία και θα βγούμε από την κρίση!