"Ξένος
ήμουν και με βάλατε στο σπίτι σας" (Μετάφραση Ματθ. κε' 31-46)
Αυτή
η φράση του Χριστού από την περικοπή της κρίσεως τα λέει όλα για τη στάση της
Εκκλησίας απέναντι σε κάθε ξένο. Ο Χριστός στην ίδια περικοπή μάς βεβαιώνει
«ό,τι εκάνατε στον καθένα από αυτούς τους ασήμαντους αδελφούς μου, σε μένα το
κάνατε». Η Εκκλησία βλέπει στο πρόσωπο του πεινασμένου ξένου μετανάστη μια
ευκαιρία διακονίας και προσφοράς αγάπης, ενώ αναγνωρίζει ότι όλοι έχουμε ίδια
δικαιώματα στη ζωή, αφού πλαστήκαμε σαν εικόνες του Θεού.
Η
Εκκλησία, με την προσφορά συσσιτίου και ιματισμού, ακόμα και σε ξένους,
εφαρμόζει την ευαγγελική ρήση «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» κι ιδιαίτερα σε
περιπτώσεις διαφορετικότητας φυλής, χρώματος ή θρησκείας. Με δύο λόγια, κάνει
πράξη το σοφό γνωμικό «Ξένους ξένιζε, μη λαθών Χριστόν ξενίσης», δηλαδή να
είσαι φιλόξενος, μήπως κατά λάθος φιλοξενήσεις τον ίδιο τον Χριστό.
Η
προσφορά φαγητού και ιματισμού είναι άσχετη με το θέμα απόδοσης ιθαγένειας ή
υπηκοότητας ή άδειας παραμονής. Εκεί η Εκκλησία δεν εκφέρει άποψη, γιατί είναι
θέμα πολιτικής του κράτους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου