Θεωρώ απίθανο η γαλλική κοινωνία να ανεχτεί τη νέα κυβέρνηση να λάβει μέτρα πάνω από 40 δισ. ευρώ, προκειμένου απλώς να μειώσει το έλλειμμα, όχι να το εξαλείψει. Το πλέον πιθανό είναι να περάσουν μερικοί μήνες μέχρι οι οικονομικές εξελίξεις να επιβάλουν πρόωρες προεδρικές εκλογές. Όποιος και να τις κερδίσει, είτε το λαϊκίστικο μέτωπο της αριστεράς είτε της δεξιάς, θα είναι αναγκασμένος να πάρει πολλαπλάσια μέτρα από αυτά που προσπαθούν να λάβουν τώρα οι κεντρώοι, τους οποίους επικρίνουν και τα δύο άκρα.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δεν βγαίνουν. Εμείς τα ζήσαμε την περασμένη δεκαετία με το συνονθύλευμα των «Τσιπρο-Καμένων». Αν τολμήσουν Frexit και διάλυση της ΕΕ θα επιδεινώσουν την κατάσταση στο πολλαπλάσιο. Η Λεπέν, ο Μελανσόν, ο Τραμπ, το AfD, ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου (που υποκατέστησε τον προ δεκαετίας Τσίπρα) είναι συνέπειες μιας κατάστασης διάλυσης και πόλωσης των κοινωνιών σε όλο τον κόσμο.
Όλοι εναντίον όλων και όλοι μαζί εναντίον του συστήματος που υποτίθεται πως το αντιπροσωπεύει η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά επί της ουσίας είμαστε όλοι μας… Γιατί; Η απάντηση είναι εύκολη: αν είσαι Έλληνας, Γάλλος ή Γερμανός, έχεις ευρώ στην τσέπη, ένα διαβατήριο που μπορείς να περάσεις τα σύνορα 150 χωρών χωρίς βίζα και μια μηνιαία σύνταξη όσο το ετήσιο εισόδημα στα 2/3 του πλανήτη, είσαι του Συστήματος...
Όπως είχε πει και ο Πάγκαλος: «Όλοι μαζί τα φάγαμε». Το βέβαιο είναι πως κάποιοι έφαγαν περισσότερα και κάποιοι λιγότερα. Αυτό όμως μικρή σημασία έχει. Αν το σύστημα καταρρεύσει, αυτοί που θα υποφέρουν λιγότερο είναι οι ισχυροί και οι προνοητικοί. Παρακολουθώ λοιπόν τις ταραχές στο Παρίσι, εναντίον των μέτρων λιτότητας. Στο Παρίσι, οι άκρες του πολιτικού φάσματος –ακροαριστεροί και ακροδεξιοί– ενώνονται στον δρόμο εναντίον μιας κεντρώας κυβέρνησης.
Παρακολουθώ και τα λιντσαρίσματα πολιτικών στο Νεπάλ. Στο Νεπάλ, το πλήθος ξεσπά πάνω στην ακροαριστερή νομενκλατούρα: λιντσάρει πολιτικούς, λεηλατεί σπίτια, γκρεμίζει τα σύμβολα μιας εξουσίας που μιλούσε για ισότητα και ζούσε με προνόμια. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, μία κοινή εικόνα: ο λαός απέναντι στην εξουσία. Κι όμως, χωρίς εναλλακτικό σχέδιο. Χωρίς θετικό όραμα, μόνο η έκρηξη του θυμού.
Η αξία επίδειξης
Κοινός παρονομαστής σε όλα τα παραπάνω; Τα κοινωνικά δίκτυα. Τα κοινωνικά δίκτυα λειτουργούν ως «Ρόιτερ του λαού». Όχι ουδέτερα, αλλά σαν καθρέφτης που δείχνει στον καθένα αυτό που θέλει να δει: το δικό του αφήγημα, τον δικό του εχθρό, τη δική του οργή. Έτσι, η πληροφορία δεν ενώνει, αλλά πολλαπλασιάζει την ένταση, γίνεται πολλαπλασιαστής φθόνου, μίσους και εξέγερσης.
Ο Μαρξ μίλησε κάποτε για την αξία χρήσης και την αξία ανταλλαγής. Όμως αγνόησε μια τρίτη διάσταση που στη σύγχρονη εποχή αποδείχθηκε εκρηκτική: την αξία επίδειξης. Ο πλούτος δεν καταναλώνεται μόνο, επιδεικνύεται. Και στα κοινωνικά δίκτυα, η επίδειξη αυτή πολλαπλασιάζεται στο άπειρο.
Στο Νεπάλ, τα παιδιά της κομμουνιστικής νομενκλατούρας δεν έκαναν απλώς χρήση των προνομίων τους, τα μετέτρεψαν σε θέαμα. Πολυτελή αυτοκίνητα, designer ρούχα, διακοπές σε resort έγιναν stories στο Instagram και βίντεο στο YouTube. Κάθε ανάρτηση λειτουργούσε ως υπενθύμιση της αδικίας, κάθε like γινόταν σταγόνα φθόνου που γέμιζε το ποτήρι.
Όταν το καθεστώς επιχείρησε να κλείσει τα κοινωνικά δίκτυα, ήταν ήδη αργά. Η πρώτη επανάσταση για το δικαίωμα στο Facebook, το X και το Instagram είναι γεγονός. Μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε την εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου ή του Καντάφι σαν το πιο σκληρό τέλος πολιτικού στη νεότερη ιστορία. Η εικόνα του υπουργού Οικονομικών του Νεπάλ, λιντσαρισμένου και γυμνού, να πετιέται στο ποτάμι, τις ξεπερνά όλες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου