Η Εκκλησία, σαν το στοργικό πατέρα κατά την Ευαγγελική παραβολή περιμένει τα άσωτα τέκνα του.Όσο περισσότερος χρόνος περνά όμως τόσο ψυχολογικά πιο δύσκολο γίνεται για τον κληρικό που έφυγε για να επιστρέψει στην Εκκλησία. Η πορεία της σκέψης τέτοιων πρώην ιερέων είναι κατανοητή: πιστεύουν ότι εάν δεν επέστρεφαν αμέσως, τότε εάν επιστρέψουν τώρα, μετά από πάροδο του χρόνου, θα θεωρηθούν προδότες.
Αλλά λόγω κάποιων εκτιμήσεων: κάποιος έχει χάσει το ποίμνιό του ή ένα σημαντικό μέρος του, κάποιος χάνει τους συναδέλφους του ιερείς που ανυπόμονα αναμένουν την επιστροφή τους. Γι’ αυτό λυπούνται για το τι συνέβη, αλλά δεν βιάζονται για την επιστροφή τους στην Εκκλησία. Και με καθαρά ανθρώπινη λογική έχουν δίκιο.
Αλλά εκτός από την ανθρώπινη λογική, υπάρχει και πνευματική.Γιατί μετανόησε ο άσωτος γιος κατά την ευαγγελική παραβολή;Ας στραφούμε λοιπόν στην παραβολή του άσωτου γιου, που περιγράφει πολύ εκφραστικά όλες τις πτυχές και τα στάδια της αμαρτίας και της μετάνοιας.
Επίσης μιλά για το πώς ο Θεός βλέπει τον μετανοημένο και πώς τον δέχεται. Δεν είναι περιττό να ξαναδιαβάσουμε σήμερα για να θυμηθούμε αυτό το κείμενο του κατά Λουκά Ευαγγελίου. (Λουκ. 15,11-32).
«Εἶπεν ο Κύριος στην παραβολήν ταύτην Ανθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.
Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε.
Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.
Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.Ωργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί.
Ιδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη».
Από αυτήν την παραβολή μαθαίνουμε ότι το κίνητρο της μετάνοιας μπορεί να είναι το πιο υλιστικό. Ο άσωτος γιος μετανοεί ότι άφησε τον πατέρα του για τίποτα περισσότερο από ένα αίσθημα πείνας. Δεν σκέφτηκε ότι είχε προσβάλει τρομερά τον πατέρα του με την αναχώρησή του και την απαίτηση μέρους της περιουσίας.
Δεν σκέφτηκε καν τα συναισθήματα του πατέρα του, σκέφτηκε μόνο το γεγονός ότι δεν είχε τίποτα να φάει. Ωστόσο, ακόμη και η πείνα δεν τον έκανε αμέσως να στρέψει το μυαλό του στον πατέρα του. Αρχικά, προσπάθησε να ταΐσει τον εαυτό του βοσκώντας του χοίρους και ήταν χαρούμενος να χορτάσει με τα κέρατα που έτρωγαν.
Και μόνο τότε άρχισε να σκέφτεται να επιστρέψει στο σπίτι του πατέρα του. Την ίδια στιγμή ο άσωτος γιος δεν σκέφτεται τον πατέρα του, αλλά το ψωμί που τρώνε οι μισθοφόροι του πατέρα του: «πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!» Και αυτή ήταν η αρχή της μετάνοιας. Ειλικρινούς και αποτελεσματικής μετάνοιας.
Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος γράφει:
«Και ο αμαρτωλός, που μεταστρέφεται και μετανοεί, αναστατώνεται από τον αμαρτωλό ύπνο, φτάνει στην αποφασιστικότητα να αλλάξει (σηκώνεται) και, τέλος, ντύνεται με δύναμη για μια νέα ζωή στα Μυστήρια της μετάνοιας και της κοινωνίας (έτοιμος για εργασία).
Στην παραβολή του άσωτου γιου αυτά τα σημεία αναφέρονται ως εξής: εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν – συνήλθε, ἀναστὰς πορεύσομαι – αποφάσισε να αφήσει την παλιά του ζωή ἀναστὰς ἦλθε και λέει στον πατέρα του: ἥμαρτον – μετάνοια, και ο πατέρας τον ντύνει με ρούχα (δικαιολογία και άφεση των αμαρτιών) και προετοιμάζει γι’ αυτόν γεύμα (Αγία Κοινωνία)».
Διαβάζοντας την παραβολή του άσωτου γιου από την οπτική γωνία του ζητήματος που εξετάζουμε, δηλαδή την αναχώρηση μερικών ιερέων μπορεί να παρατηρηθεί ότι ο άσωτος γιος, αφού αποφασίσει να επιστρέψει στον πατέρα του, δεν άρχισε να σκέφτεται πώς θα τον δεχόταν ο μεγαλύτερος αδελφός του ή πώς θα τον κοίταζαν υπηρέτες και μισθωτοί.
Δεν χρειάζεται όμως να το σκεφτούν, πρέπει να σκέφτονται ότι ο Θεός, ο αγαπητός μας Πατέρας, περιμένει τους άσωτους γιους του και είναι έτοιμος να τους συγχωρήσει τα πάντα, χωρίς να ρωτήσει γιατί αποφάσισαν να επιστρέψουν. Το βασικότερο είναι η ειλικρίνεια της μετάνοιας.
Ο Άγιος Ιγνάτιος (Μπριαντσανίνοφ) γράφει:
«Από την παραβολή του
Ευαγγελίου διδασκόμαστε ότι από την ανθρώπινη πλευρά, για επιτυχή και γόνιμη
μετάνοια χρειάζονται: όραση της αμαρτίας σου, συνείδησή της, μετάνοια σε αυτήν,
ομολογία της. Όποιος στρέφεται στον Θεό με μια τόσο εγκάρδια υπόσχεση, αν και
ακόμη μακρινή, ο Θεός βλέπει: βλέπει και ήδη βιάζεται να τον συναντήσει, να τον
αγκαλιάζει, και να τον φιλά με τη χάρη Του».
Ο βασικός καρπός μιας τέτοιας μετάνοιας είναι η συγχώρεση και η συμφιλίωση με τον Θεό. Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης αναφωνεί: «Ω, ανεξάντλητη άβυσσος του ελέους του Θεού προς εμάς τους αμαρτωλούς! Χαίρεστε, γεννημένοι στη γη, ότι ο Πατέρας σου, που είναι στον ουρανό, είναι τόσο ελεήμων.
Μπορείτε να ελπίζετε ότι εάν φροντίζετε για τη σωτηρία σας, σίγουρα θα τη λάβετε, πραγματικά να ελπίζετε ότι ο Ουράνιος Πατέρας ανησυχεί για τη σωτηρία σας και θα σας δώσει, από την καλοσύνη Του, την υποσχόμενη ευδαιμονία. Κοιτάξτε: ο άσωτος γιος συνέρχεται και λέει: Θα πάω στον πατέρα μου.
Και τι κάνει ο πατέρας; Όταν ο άσωτος γιος ήταν ακόμη μακριά του λόγω της βρωμιάς του, λόγω της ανομίας του, ο πατέρας του τον είδε και τον λυπήθηκε και έτρεξε και έπεσε στο λαιμό του και τον φίλησε. Τι τρυφερότατη, πραγματικά γονική αγάπη! Και αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια, επειδή το διαβεβαιώνει ο Μονογενής Υιός του Θεού, Υιός της Πατρικής Αγάπης».
Είναι γεγονός πως οι ιερείς που έχουν εγκαταλείψει την Εκκλησία, η μετάνοια είναι μια πολύ, πάρα πολύ δύσκολη πράξη. Πρέπει να ξεπεράσουν την υπερηφάνειά τους, την καταδίκη του νέου περιβάλλοντος και τα πιθανά καθημερινά προβλήματα.Αλλά όλα αυτά θα ανταμειφθούν άφθονα. Θα ανταμειφθούν ακόμη και στη γήινη ζωή, για να μην αναφέρουμε τη μεταθανάτια.
Αν κάποιος έρθει στον Θεό με μετάνοια θα έχει πνευματική γιορτή. Ο Ουράνιος Πατέρας σίγουρα θα ντύσει τον μετανοούμενο με ρούχα του υιού, θα του δώσει δαχτυλίδι στο χέρι του, θα θυσιάσει το μόσχο το σιτευτό και θα καλέσει όλους να χαίρονται που ο άσωτος γιος «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη».
Και για εκείνους τους ιερείς που παρέμειναν πιστοί στην Εκκλησία, θα έρθει η στιγμή των δοκιμών: είναι έτοιμοι να δεχτούν τον άσωτο αδελφό τους που επέστρεψε, ή, όπως ο μεγαλύτερος γιος της παραβολής, θα κατηγορήσουν τον Ουράνιο Πατέρα για αποδοχή του μικρότερου γιου, παρά το γεγονός ότι σπατάλησε την περιουσία του με πόρνες.
Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: το κείμενο του Ευαγγελίου δεν μας λέει εάν ο μεγαλύτερος γιος συμφώνησε με τα επιχειρήματα του πατέρα του και αν, τελικώς, ήρθε στη γιορτή ή όχι. Το Ευαγγέλιο σαν να αφήνει ανοιχτή αυτήν την ερώτηση, πράγμα που σημαίνει ότι όποιος θεωρεί τον εαυτό του στη θέση του μεγαλύτερου γιου πρέπει να την λύσει μόνος του!!!
Λίγα λόγια τώρα για το ανεξάλειπτο της Ιερωσύνης:«Κληρικός κανονικώς Χειροτονηθείς και είτα καθαιρεθείς εάν θέλη μετανοήσας, να επανέλθη, γίνεται δεκτός υπό της Εκκλησίας με τον οικείο βαθμό Ιερωσύνης άνευ αναχειροτονήσεως» και τούτο διότι:
«Η εν τω μυστηρίω της Ιερωσύνης υπάρχουσα Θεία Χάρις παραμένει ισοβίως επί των εφ΄άπαξ προσκτησάμενον την ιερατικήν ιδιότητα, από χαρακτήρος ούσα διαρκής και αμετάβλητος, αμετάθετος, και αναφαίρετος, χαρακτήρος ανεξαλείπτου κατ΄ ουδεμίαν περίπτωσιν ούσης εφικτής και εν χρήσει οιουδήποτε ανθρωπίνου μέσου της αποσβέσεως αυτής». (Εκκλησιαστικό Δίκαιο).
Εν κατακλείδι θα έπρεπε πριν κατακρίνουμε τον π. Ανδρέα Κονάνο να σκεφτούμε ότι εμείς όλοι είμαστε ανίκανοι λόγω της πτώσεως μας να κρίνουμε οποιονδήποτε. Στην εποχή που ζούμε έντονα οι άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια της κρίσης και οδηγούνται στην κατάκριση.
Καταδικάζουμε τον πλησίον μας άσπλαχνα και χωρίς συμπάθεια, παραμερίζουμε τις δικές μας ατέλειες, τα λάθη μας και ασχολούμεθα με τους άλλους. Ενώ θα έπρεπε να μην ασχολούμεθα μόνο με το κακό αλλά θα έπρεπε να αποκαλύπτουμε την αρετή κάθε ανθρώπου που είναι συνήθως κρυμμένη.
Αυτοί οι κριταί των πάντων μου θυμίζουν την υποκρισία του Αρχιερέως στην Δίκη του Χριστού, όπου αφού καταδίκασαν τον Χριστό εις θάνατον και τον πήγαν δέσμιον στο Πραιτώριον εκείνο το πρωΐ αυτοί οι Αρχιερείς δεν μπήκαν στο Πραιτώριο δια να μη μολυνθούν ώστε να φάγουν κατά το βράδυ αυτό της Παρασκευής το Πασχάλιον δείπνον. Ω ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ!!!
Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες του Ιστολογίου μας,
Σας θυμίζω τέσσερα πράγματα που πρέπει να θυμάστε
στην ζωή σας όπου αυτά ισχύουν για όλους μας:
α).Μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε.
β).Ο αναμάρτητος
τον πρώτον λίθον βαλέτω
γ).Μοναδικός
κριτής ο Χριστός
δ).Κοινή γαρ
η τύχη και το μέλλον αόρατον.
Π.ΒΟΙΩΤΟΣ
Διαβάστε το Β΄Μέρος εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου