ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η «ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΡΑΜΠ»

Με αποκορύφωμα την πρόσφατη σαρκαστική «συνταγή Τραμπ» για χορήγηση απολυμαντικών, χλωρίνης και ισχυρής ακτινοβολίας για την καταπολέμηση του κορωνοϊού, οι Ευρωπαίοι αισθάνονται από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και μετά ότι Ουάσιγκτον και Λονδίνο όχι μόνο δεν τους έχουν γυρίσει τελείως την πλάτη, αλλά ότι υπονομεύουν και την μεταξύ τους ενότητα.

Πρόκειται περίπου για κάτι που υποστηρίζει και ο διάσημος συγγραφέας Τζον Λε Καρέ στο τελευταίο του μυθιστόρημα «Agent Running in the Field», όπου ισχυρίζεται ότι οι Τραμπ, Τζόνσον και Πούτιν συνεργάζονται μεταξύ τους μυστικά για τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στην Ευρώπη υπάρχει σήμερα σαφές, ομόφωνο, πρόβλημα αξιοπιστίας και καχυποψίας εναντίον των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Στην Ελλάδα όμως φαίνεται να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις ΗΠΑ, από την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ και μετά. Πώς επετεύχθη αυτό;

Με ένα προοδευτικό λαό που παραδοσιακά συμπαθούσε τους Ρώσους λόγω Ορθοδοξίας, η Ελλάδα, είναι τα τελευταία χρόνια μια από τις πιο πιστές, τις πιο ενθουσιώδεις συμμάχους του Ντόναλντ Τραμπ και αποτελεί μαζί με το Ισραήλ το προπύργιο των σημερινών πρωταγωνιστών της Ουάσιγκτον στην ευρύτερη περιοχή μας.

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι η Ουάσιγκτον επέλεξε να προσπαθήσει να μας απομακρύνει από τη Μόσχα, τις Βρυξέλλες, το Πεκίνο κ.λπ., και να μας σύρει πολύ κοντά της, όχι κατά τη διάρκεια της θητείας του προοδευτικού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, ή των εξασθενημένων λόγω οικονομικής κρίσης συντηρητικών κυβερνήσεων της Αθήνας.

Μετά τον «επικίνδυνο» Κώστα Καραμανλή που προσπάθησε να εφαρμόσει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Περίμενε πρώτα να εκλεγεί ο προκλητικός λαϊκιστής Ντόναλντ Τραμπ και να ανέλθει στην εξουσία η υποτιθέμενη αντιαμερικανική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε στο μεταξύ τοποθετήσει όλες τις «μετοχές» του στην εκλογή της «φίλης» τμήματος της ελληνικής ολιγαρχίας, Χίλαρι Κλίντον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε με την Κλίντον και ο Τραμπ τον …«ευνούχισε» για να εκδικηθεί, ή έγινε κάτι άλλο; Αμεσος στόχος της αμερικανικής πολιτικής σε σχέση με την Ελλάδα ήταν και παραμένει ο αποκλεισμός της Ρωσίας από τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή και η περικύκλωση του Ταγίπ Ερντογάν που άνοιξε το δρόμο στον Βλαντιμίρ Πούτιν για να προωθηθεί νοτιότερα, στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Για να τα πετύχει αυτά, η κυβέρνηση Τραμπ, επέλεξε να ρίξει τα «δολώματα» και τα «αγκίστρια» της στον «αδύνατο κρίκο» της μεσογειακής αλυσίδας, την Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα μπορέσει να «ευνουχίσει» ταυτόχρονα και την ελληνική Αριστερά. Χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό ανθρώπους κυρίως των μυστικών υπηρεσιών της, αλλά και στελέχη που μπαινόβγαιναν στο δαιδαλώδες Πεντάγωνο και στα κεντρικά γραφεία της CIA και σε άλλες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον.

Ο λομπίστας των Τούρκων

Μετά τις πρώτες επαφές της με τους γνωστούς Ελληνες ομογενείς του Τραμπ, η ξαφνιασμένη από το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών το 2016 ελληνική κυβέρνηση οδηγήθηκε στην πόρτα του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, στρατηγού Μάικλ Φλιν. Επρόκειτο για την πρώτη συνάντηση Ελληνα Υπουργού και συγκεκριμένα του τότε υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, με αξιωματούχο της νεοεκλεγμένης κυβέρνησης Τραμπ. 

Ο στρατηγός είχε διατελέσει διευθυντής των μυστικών υπηρεσιών του Πενταγώνου και ήταν ενεργός πληρωμένος λομπίστας των Τούρκων, κάτι που προκάλεσε και την αποπομπή του λίγες εβδομάδες μετά.Ο στρατηγός Φλιν άνοιξε το δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα προς τον Λευκό Οίκο. Την ίδια περίοδο, ο ενθουσιώδης αλλά άπειρος νεαρός ομογενής Τζορτζ Παπαδόπουλος από το Σικάγο, που είχε συνεργαστεί προεκλογικά με το επιτελείο του Τραμπ, πηγαινοερχόταν στην Ελλάδα υποσχόμενος στους πάντες σχεδόν τα πάντα.

Στο Λονδίνο από το οποίο περνούσε συχνά, διαφήμιζε εμπιστευτικά σε κατ’ ιδίαν ανεπίσημες επαφές του ότι «ανήκε στην ομάδα του στρατηγού Φλιν» και ότι «ο Τραμπ θα κάνει μπίζνες με τον Αλέξη Τσίπρα και όχι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη». Ο γράφων υπήρξε αποδέκτης των ανωτέρω εκμυστηρεύσεων του νεαρού ομογενή.

Ο υπουργός που έκανε μπίζνες με τον γαμπρό του Πούτιν

Για να ελέγξει την Ελλάδα ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποίησε επίσης τον υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ Γουίλμπορ Ρος, ο οποίος διετέλεσε μεγαλομέτοχος της Τράπεζας Κύπρου, της τράπεζας Eurobank-Εργασίας και της ναυτιλιακής εταιρείας Navigator Holdings, που έκανε χοντρές μπίζνες με την ενεργειακή εταιρεία Sibur του Κιρίλ Σουβάλοφ, γαμπρού του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά και την κρατική εταιρεία πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA, με πραγματικό διευθυντή τον δικτάτορα Νίκολας Μαδούρο.

Η Navigator, συνεργαζόταν και από γνωστά στους εφοπλιστικούς κύκλους ελληνικά στελέχη, αλλά και την διάσημη Ρωσίδα κατάσκοπο Anne Chapman που συνελήφθη στις ΗΠΑ, ανταλλάχτηκε με Αμερικανούς κατασκόπους μετά από συμφωνία Ουάσιγκτον και Μόσχας και σήμερα είναι αστέρι της ρωσικής τηλεόρασης. Αυτά και διάφορα άλλα βρίσκονται καταγεγραμμένα σε βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες και σε βιβλία, στο πλαίσιο των αποκαλύψεων για τις offshore εταιρείες των Paradise Papers στα Cayman Islands.

Ο πακτωλός των χαμένων δισεκατομμυρίων

Η Ουάσιγκτον του Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποίησε τον πρώην πρόεδρο της Exxon Mobil όταν έγινε υπουργός Εξωτερικών ο Ρεξ Τίλερσον, για να ελέγξει επικοινωνιακά, μέσω του τομέα της ενέργειας, την Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο και ταυτόχρονα να πολιορκήσει τον Ταγίπ Ερντογάν.

Επρόκειτο για την ιστορία της εκμετάλλευσης του υποτιθέμενου πακτωλού δισεκατομμυρίων των ελληνικών υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και για την αναβίωση, για πολλοστή φορά, του παλαιότερα απορριφθέντος ως αντιοικονομικού σχεδίου κατασκευής του αγωγού αερίου Κύπρου-Ισραήλ-Ελλάδας-Ιταλίας EASTMED.

Είναι όμως γνωστό σε όλους τους ειδικούς ότι και τα δύο αυτά μεγάλα ενεργειακά σχέδια είναι πανάκριβα και πολύ πιθανόν ξεπερασμένα από τις εξελίξεις. Πρέπει πρώτα να εξαντληθούν τα πάμπολλα αποθέματα υδρογονανθράκων της γης, με πολύ φτηνότερο κόσμος παραγωγής και διανομής, πριν να αναγκαστούν οι μεγάλες ενεργειακές εταιρείες να καταφύγουν στα πολυδάπανα ελληνικά ενεργειακά προγράμματα.

Στο μεταξύ, επίσης η ανθρωπότητα θα έχει στραφεί προς την πράσινη ενέργεια και τη φυγή της από το μολυσμένο πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα την έχουν επισπεύσει, εκτός από την καταστροφή του περιβάλλοντος και πανδημίες όπως ο κορωνοϊός.

Ο «αρχιτέκτονας» του Κιέβου

Καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ σε φιλοαμερικανικό, μικροαστικό κόμμα, έπαιξε και ο εξαιρετικά επικοινωνιακός Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος μετατέθηκε στην Αθήνα από το Κίεβο. Εκεί πολλοί τον θεωρούσαν ότι μαζί με την πρώην υφυπουργό Βικτόρια Νούλαντ, ήταν «αρχιτέκτονας» της ανατροπής της φιλορωσικής κυβέρνησης του Βίκτορ Γιανουκόβιτς και της ολοκληρωτικής στροφής της Ουκρανίας προς τη Δύση. Σε βιβλίο για το φιλοαμερικανικό πραξικόπημα του Κιέβου φωτογραφίζεται δίπλα στην Αμερικανίδα Υφυπουργό να μοιράζει... κουλουράκια στους επαναστατημένους ακροδεξιούς της πλατείας Μαϊντάν.

Οι αγορές όπλων, το φλερτ με τον

Ερντογάν και οι Πρέσπες

Ο λαϊκιστής Ντόναλντ Τραμπ εξέθεσε στους Ελληνες ακόμη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, όταν μετά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο τον ευχαρίστησε δημοσίως ότι επισκέφτηκε τις ΗΠΑ ουσιαστικά μόνο και μόνο για να δώσει δουλειά στους εργάτες των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών, αγοράζοντας τα όπλα τους. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε την πολιτική «Πόντιου Πιλάτου» της Ουάσιγκτον στις παράνομες επιθετικές διεκδικήσεις και παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας από την Τουρκία.

Ο Ντόναλντ Τραμπ «φλερτάρει» με διάφορους αδιαφανείς τρόπους με τον Ταγίπ Ερντογάν, τη στιγμή που παραβιάζεται το Διεθνές Δίκαιο στην περιοχή μας και τη στιγμή που οι ΗΠΑ στέλνουν πολεμικά πλοία εναντίον του Πεκίνου με τη δικαιολογία ότι παραβιάζει δικαιώματα γειτονικών του χωρών. Πρόκειται για δύο μέτρα και δύο σταθμά ή έχει αποφασιστεί να δοθεί το μισό Αιγαίο στους Τούρκους και δεν το γνωρίζουμε;

Ούτε πάλι χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι στην υπόθεση της «Συμφωνίας των Πρεσπών», η Ελλάδα απλώς εκτέλεσε σε βάρος της Ιστορίας και της λογικής την πολιτική των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Ακόμη εκκρεμεί η υποχρέωση του ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλύψει το περιεχόμενο της μυστικής καταγγελίας του πρώην υπουργού Αμυνας της Ελλάδας Πάνου Καμμένου εναντίον του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, περί λαδώματος με χρήματα του Τζορτζ Σόρος (και αρπαχτής των διπλωματών μας στην υπόθεση των Κέντρων Βίζας στη Ρωσία).

Όχι άλλη χλωρίνη

Η διαχρονική στενή συμμαχία της Ελλάδας προς τις ΗΠΑ είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός το οποίο χαιρετίζουμε με θετικό τρόπο, εφόσον βέβαια στηρίζεται στην αξιοπιστία και στον αμοιβαίο σεβασμό. Οι ομογενείς μας στις ΗΠΑ είναι Αμερικανοί πολίτες και η Ελλάδα, εκτός του ότι είναι πάντα στενός σύμμαχος των ΗΠΑ.

Τους αγκαλιάζει με ιδιαίτερη τρυφερότητα και να τους φροντίζει πάντα σαν παιδιά της, με όσες δυνατότητες έχει. Το σημείο όμως στο οποίο αντιδρούμε είναι ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ μας συστήνει να ...πιούμε «χλωρίνη» και «απολυμαντικά», όταν διαφωνούμε σε αυτονόητα πράγματα μαζί του.

Οι Ελληνες υπηρέτησαν την εξωτερική πολιτική του Τραμπ έναντι της Τουρκίας, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου και της Ρωσίας, μεταξύ άλλων με τη χορήγηση νέων στρατιωτικών βάσεων και με την άκρως φιλοαμερικανική συμπεριφορά τους στις Πρέσπες. Τη στιγμή όμως που «έδωσαν την ψυχή» τους στην Ουάσιγκτον, δικαιούνται να υπογραμμίσουν δύο κρίσιμες περιπτώσεις αμφισβήτησης της αμερικανικής αξιοπιστίας:

1.Γιατί η Ουάσιγκτον του Ντόναλντ Τραμπ ενθαρρύνει την πειρατική πολιτική της Αγκυρας του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας, ρισκάροντας ακόμη και θερμή ανάφλεξη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο σε βάρος μας;

2. Καταντήσαμε οι Ελληνες Μακεδόνες να μη τολμούμε πλέον να δηλώνουμε ότι είμαστε «Μακεδόνες» γιατί θεωρούμαστε αυτόματα από τη διεθνή κοινή γνώμη, μετά τις Πρέσπες, ότι είμαστε... Σκοπιανοί!

Δεν μπορούμε ούτε καν «Ελληνες Μακεδόνες» να δηλώσουμε γιατί μετά τη «Συμφωνία των Πρεσπών» που υπογράψαμε για να βοηθήσουμε την αμερικανική πολιτική εναντίον της Ρωσίας, η διεθνής κοινή γνώμη όταν ακούει ότι κάποιος είναι «Ελληνας Μακεδόνας», «Βούλγαρος Μακεδόνας» κ.λπ., θεωρεί εσφαλμένα ότι ανήκει στην ίδια φυλετική οικογένεια των Βαλκανίων, την «Μακεδονική». Τι βόρειος «Μακεδόνας» τι νότιος, σου λένε. Είστε το ίδιο πράγμα.

Εχει δηλαδή επικρατήσει μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών να θεωρούνται διεθνώς οι κάθε είδους «Μακεδόνες» (βόρειοι, νότιοι, ανατολικοί ή δυτικοί), ότι αποτελούν μέλη της ίδιας μεγάλης ιστορικής «οικογένειας», που αναγκάστηκαν κάποτε να χωρίσουν μεταξύ τους και τώρα η «καλή» Ουάσιγκτον τους δίνει την ευκαιρία να κάνουν όλοι μαζί μια νέα αρχή, ενωμένοι.

Αν όμως δεν επικρατήσει στη διεθνή κοινή γνώμη μια σαφής διαφοροποίηση μεταξύ Σλάβων, Σκοπιανών, Βουλγάρων και Ελλήνων Μακεδόνων, τι εμποδίζει το «Ουράνιο Τόξο» να δηλώνει ότι εκτός από τους «Μακεδόνες» των Σκοπίων που αναγνωρίστηκαν διεθνώς ως πραγματικοί «Μακεδόνες», υπάρχει ακόμη 1,5 εκατ. «Μακεδόνων» συμπατριωτών τους που καταπιέζονται από τους «κακούς» Ελληνες στη γειτονική Βόρειο Ελλάδα, χωρίς δικαίωμα στη «μακεδονική» εθνότητα, γλώσσα, κουλτούρα και παράδοση;

Η Αμερική που εμείς οι Ελληνες γνωρίζαμε ως το παγκόσμιο «Οχυρό της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας», είναι υποχρεωμένη να το αποδείξει αυτό ξανά, με έργα πλέον και όχι μόνο με τις γνωστές δηλώσεις του πρέσβη Τζέφρι Πάιατ. Πρέπει να αποδείξει και όχι απλώς να δηλώσει ότι σέβεται στην Ελλάδα και ότι δεν εφαρμόζει «συνταγή Τραμπ» με απολυμαντικά και χλωρίνες, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Ουάσιγκτον, Αθήνας, Σκοπίων και Αγκυρας.