Γύρω
από το ευαίσθητο θέμα της ευθανασίας έχουν αναπτυχθεί έντονα συγκρουόμενες
απόψεις και δογματικές πεποιθήσεις σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό,
φιλοσοφικό και θρησκευτικό επίπεδο.
Και
αυτό καθώς η καθημερινή πρακτική χαρακτηρίζεται από τον εξής παραλογισμό: Από
την μια αποτρέπεται ο θάνατος την περίοδο της μεγίστης κάμψεως των περισσότερων
οργάνων, με την εφαρμογή θαυμαστών επιστημονικοτεχνικών μέσων
Και
από την άλλη εμείς οι ίδιοι επικαλούμαστε τον θάνατο, αναζητώντας
ηθικοεπιστημονικά ερείσματα ανακλήσεως των εφαρμοζόμενων μέσων ή εφαρμόζοντας
θανατηφόρα μέσα υπό το πρόσχημα της ευσπλαγχνίας.
Τις τελευταίες δεκαετίες,
παρακολουθούμε εμβρόντητοι ότι η κοινωνία μας κατακλύζεται από νέα ήθη,
αντιλήψεις, συμπεριφορές, ιδεολογίες.
Προοδευτικά, περισσότερες ιδέες,
συναισθήματα, πεποιθήσεις, υπάγονται - με τις κατάλληλες φιλοσοφικές
τροποποιήσεις- στην δικαιοδοσία του management· τελούν υπό διαχείριση, δηλαδή
υπό χειραγώγηση.
Ό,τι δεν ικανοποιεί τις ανάγκες της
αδυσώπητης ηγεμονίας της αγοράς έχει υποστεί εκ βάθρων αναπεριγραφή. Από την
επικαιρότητα θα διάλεγα καινοτόμους όρους, με εύγλωττες συνέπειες.
Έτσι, ο όρος «εγκλήματα πολέμου»
διαγράφτηκε από τα ανθρώπινα λεξιλόγια και αντικαταστάθηκε από τον πιο
καθησυχαστικό, αλλά αποπροσανατολιστικό και συγχυτικό όρο «παράπλευρες
απώλειες».
Από δώ και πέρα, ο ιατρός δεν θα
λέγεται έτσι, αλλά «πάροχος υγείας» και εφ’ όσον, τελικά, όπως δεν αποκλείεται,
νομιμοποιηθεί η ενεργητική ευθανασία ή η ιατρικά υποβοηθούμενη αυτοκτονία,
μπορεί να λέγεται και «πάροχος θανάτου», σε μια πλήρη ανατροπή κάθε έννοιας
Λόγου.
Και η υγεία, δεν θα είναι πλέον ένα
δώρο που μας παραχωρείται ατελώς, συνοδευόμενο από την εντολή να το
προστατεύουμε με σεβασμό, αλλά ένα αγοραίο, καταναλωτικό αγαθό· από δώ και
πέρα, ο πολίτης μπορεί να είναι υγιέστερος ακριβώς όπως (και επειδή μόνο)
μπορεί να είναι πλουσιότερος.
Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, και η
ευθανασία να οριστεί, κατά τρόπο συμβατό με τις σύγχρονες τάσεις, πώς αλλιώς,
παρά ως διαχείριση του θανάτου; (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου