ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ κ. ΒΑΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Προς

Την κ. Βάλια Νικολάου

Αρθρογράφο της Εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ»

vnikolaou@e-typos.com

Στην Εφημερίδα  της Κυριακής «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ» 10/9/2017 σελίς 18 εδιάβασα με πολύ προσοχή το άρθρο σας με τίτλο «Ιερός» πόλεμος στο…όνομα του Αγίου Γεωργίου!

Αφού αναφέρεστε σχετικά για τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Άλσος Προμπονά, γράφετε για νέα κόντρα Αρχιεπισκόπου και Οικουμενικού Πατριαρχείου, για μεγάλη οργή του Αρχιεπισκόπου απέναντι στο Φανάρι, φτάνετε στις Νέες Χώρες και την Πράξη του 1928 και καταλήγετε στο άρθρο σας με ονόματα υποψηφίων για τις επερχόμενες Επισκοπικές Εκλογές τον Οκτώβριο από την Ιεραρχία.  

Κυρία Νικολάου, όπως γνωρίζετε διανύουμε την εποχή του Λεξοτανίλ λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. Είναι άκομψο λοιπόν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τέτοια άρθρα τα οποία σκανδαλίζουν τους πιστούς και ευφραίνουν τους αθέους και εξηγούμαι:

Α).Τα περί της εκλογής Αρχιερέων στις κενωθείσες Ιερές Μητροπόλεις το αποφασίζει η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας εν Αγίω Πνεύματι και όχι κάποια παπαγαλάκια διαδίδοντας κάποια ονόματα στα δημοσιογραφικά γραφεία που δυστυχώς γρήγορα καίγονται.

Β).Θα έπρεπε κ. Νικολάου να γνωρίζατε ότι το συμβόλαιο του Κληροδοτήματος Προμπονά αναφέρει ότι εσαεί Πρόεδρος είναι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος, διότι τότε δεν υπήρχε Ιερά Μητρόπολη Ιλίου.

Ο Ιερεύς που λειτουργούσε άνευ αδείας στον ως άνω Ι. Ναό ήταν τραγικό το λάθος του, όπου εδώρισε  το Ναό χωρίς την άδεια της Εκκλησιαστικής του Αρχής στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Κακώς βέβαια και το Οικουμενικό Πατριαρχείο απεδέχθη αυτή την δωρεά, διότι τελεί το αδίκημα της Εισπήδησης εις άλλη Επαρχία.   

Η επιτροπή κληροδοτήματος Προμπονά κ. Νικολάου, αποτελείται από πέντε μέλη κάτοικους της ομώνυμης συνοικίας των Πατησίων με πρόεδρο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

Οι κύριοι αυτοί χωρίς την έγκριση και υπογραφή  του Μακαριωτάτου δώρισαν τον νεόδμητο ναό του κληροδοτήματος σε ιερέα των Λιοσίων, πράγμα που είναι ποινικά κολάσιμο.

Ο ιερέας χωρίς την άδεια της αρχιεπισκοπής και του μητροπολίτου Ιλίου κ. Αθηναγόρα λειτουργούσε  τον ναό και δεν αναγνωρίζει τον Αρχιεπίσκοπο  ως πρόεδρο της επιτροπής και συν τοις άλλοις διεκδικεί έκταση από το άλσος Προμπονά που ανήκει στον δήμο Αθηναίων.

Γνωστός δημοτικός σύμβουλος των Αθηνών παράνομα ηλεκτροδότησε από παιδική χαρά του δήμου τον ναό, γνωρίζοντας πως οι εν λόγω κύριοι είναι παράνομοι.

Ο Αρχιεπίσκοπος έχει προσφύγει στις αρμόδιες Υπηρεσίες όπου ανήκουν όλα τα κληροδοτήματα, για να σταματήσει τους θρασύτατους αλεξιπτωτιστές στον Προμπονά.

Για φανταστείτε κ. Νικολάου να ξυπνήσουν ένα πρωί κάποιοι άλλοι Ιερείς και να αρχίσουν να δωρίζουν παρεκκλήσια σε Πεντηκοστιανούς, Ουνίτες ή όπου αλλού θέλουν.Ας σοβαρευτούμε λοιπόν.

Γ). Περί των «Νέων Χωρών» και της Πράξεως του 1928

κ. Νικολάου σε μιά Αυτοκέφαλη Εκκλησία, που το Αυτοκέφαλόν της αυτό, της δίνει το δικαίωμα, να επεκτείνει τα διοικητικά της σε όλο το μήκος και το πλάτος των ορίων ενός Κράτους, να επεμβαίνει στα εσωτερικά της, άλλη Εκκλησία.

Το Αυτοκέφαλον λοιπόν μιάς Εκκλησίας, υπό την προστασία των Οικουμενικών Θείων και Ιερών Κανόνων και των νόμων του Κράτους,«κέκτειται εκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν, και ασκεί ολοκληρωτικήν διοίκησιν εντός των Κρατικών γεωγραφικών αυτού ορίων, και ουδεμία άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία δύναται να επεμβαίνει εις τα εσωτερικά ζητήματα μιας άλλης Αδελφής Εκκλησίας », (ΘΗΕ. τόμ. 9ο-, σελ. 951).

Υπό το βάρος λοιπόν αυτό, των Κανονικών και Εθνικών δικαίων, «Tοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις, και των Εκκλησιαστικών πραγμάτων η τάξις ακολουθείτο)», (Καν. 17ος Δ' Οικ. Συν. πρβλ. και Καν. 38ο ΣΤ’ Οικ. Συν.).

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ, τις Κανονικές και Εθνικές προϋποθέσεις ο Οικουμενικός Θρόνος ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ, να παραχωρήσει τελικά το ΑΥΤΟΚΕ­ΦΑΛΟΝ στην Εκκλησία του Βασιλείου της Ελλάδος, όταν τούτο περιχαρακώθηκε, με Διεθνώς ανεγνωρισμένα Σύνορα, μετά την παλιγγενεσία του 1821, με το Κανονικό και Εθνικό δικαίωμα αυτού, να επεκτείνει την πνευματική και διοικητική εξουσία της Εκκλησίας του, σε όλο το γεωγραφικό ΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΟΣ του Ελληνικού Κράτους, όπερ και με βάση τον Συνο­δικό Πατριαρχικό Τόμο του 1850,

«...Επί ταύτη τη βάσει ανέκαθεν η του Χριστού Εκκλησία, ήτοι αι σεπταί Οικουμενικαί Σύνοδοι... ωρίσαιιεν τη δυνάμει του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, όπως η τε αγία ημών Πίστις διατηρηθεί εσαεί αλώβητος, και οι Κανόνες των Θείων Πα­τέρων απαραβίαστοι και απαρασάλευτοι...

Διά του παρόντος Συνοδικού Τόμου... η εν τω Βασιλείω της Ελλάδος Ορθόδοξος Εκκλησία... υπάρχει του λοιπού Κανονικώς Αυτοκέφαλος... διοικούσα τα της Εκκλησίας, κατά τους Θείους και Ιερούς Kaνόνας...». (Πατρ/χικός Συν/κός Τόμος 1850).

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΗ ΓΡΑΜΜΗ,του ως άνω Πατριαρχικού Συνοδικού Τόμου, κινήθηκαν και οι μετέπειτα Πατριαρχι­κές Συνοδικές Πράξεις του 1866 και 1882, με τις παραχωρήσεις των Ιωνίων Νήσων και τις περιοχές Θεσσαλίας - Ηπείρου.

Μάλιστα δε, επειδή στην περι­φέρεια Θεσσαλίας και Ηπείρου, όπου υπήρχαν Πατριαρχικές και Σταυροπη­γιακές ιερές Μονές, η Πατριαρχική Συνοδική Πράξη του 1882 κάνει ειδική μνεία σε αυτές, και αποφαίνεται με κατηγορηματικότητα, «...νεύσει κρείτονι προσηρτήθησαν έναγχος και ηνώθησαν πολιτικώς τω θεοσώστω Βασιλείω της Ελλάδος. ανηνέχθησαν δε τη καθ’ ημάς αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία...αι ειρημέναι παοοικίαι απολυθώσι και εκκλησιαστικώς από του καθ’ ημάς αγιωτάτου Οικουμενικού Πατριαρχικού Θρόνου, και προσαρτηθώσι τη αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος....

Και δη γράφοντες αποφαινόμεθα, αγίω Πνεύιιατι - ως και τας εν αυταίς υπαρχούσας ιεράς Πατριαρχικάς και Σταυροπηγιακάς Μονάς είναι διά πaντός του λοιπού και λέγεσθαι, και παρά πάντων γιγνώσκεσθαι. και εκκλησιαστικώς ηνωμένας, και συνημμένας αναποσπάστως. τη αγιωτάτη αυτοκειράλω Εκκλησία της Ελλάδος, και υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας ταύτης διακυβερνάσθαι προς αυτήν τε έχειν την Κανονικήν και άμεσον υποταγήν και αναφοράν, και του ονόματος αυτής μνημονεύειν...», (Πατρ/κή Συν/κή Πράξις 1882).

ΑΥΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1928, είναι σύμφωνα με τους Θείους και Ιερούς Κανόνες, τα δικαιώματα του εκκλησιαστικού Αυτοκεφάλου, και των Εθνικών Δικαίων του Ελληνικού Κράτους. Και λέγω, μέχρι τότε, 1928. γιατί στην Πατριαρχική Συνοδική Πράξη της, 4ης Σεπτεμβρίου 1928, βασιλεύει η Κανονική, Εθνική, και Διοικητική φρίκη, σε βάρος της Ελλαδικής Εκκλησίας και του Ελληνικού Κράτους.

Παρότι δηλώνει κατηγορηματικά, η εν λόγω Πατριαρχική Πράξη, ότι εφαρμόζει την Κανονική τάξη: «Ακλόνητον την βάσιν της Κανονικής τάξεως άγουσα και διαφυλάττουσα η Αγία του Χριστού Εκκλησία εν τη της εκκλησιαστικής διοικήσεως οικονομία...»,εν τούτοις έχει καταπατήσει, ενσυνείδητα και άλως βάναυσα, την Κανονική και Εθνική Εκκλησιαστική ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ, επαναστατικώ δικαίω, του «αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν», συντάσσει αυτό το κατασκεύασμα της4-9-1928.

Όπου αγνοεί, ενσυνείδητα τις προηγούμενες Κανονικές Πατριαρχικές Συνοδικές Πράξεις, και παραχωρεί μεν, «ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ» τις περιοχές Μακεδονίας - Θράκης αλλά απαιτεί την συνδιοίκηση τούτων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ψευδόμενο ότι συναινούν προς τούτο η Ελληνική Πολιτεία και η Εκκλησία της Ελλάδος με τους Όρους που εν αγνοία τους συνέταξε, δύο περίπου μήνες μετά την υποβολή του αιτήματος τους, και ότι στις περιοχές αυτές, και στις Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Ιερές Μονές, να μνημονεύε-ται το όνομα του Πατριάρχου!!

«...Η διοίκησις εν τοις επιμέρους των επαρχιών τούτων διεξάγηται εφεξής επιτροπικός υπό της πεφιλημένης αγιωτάτης αδελφής Εκκλησίας της Ελλάδος (λες και εδώ στη Χώρα μας κατοικούν βάρβαροι, που δεν υπάρχουν ούτε νόμοι, ούτε Δικαιοσύνη, και μας επιβάλλει των δι επιτροπείας Διοίκησιν, (Πλάτων Νομικά).

Ωσαύτως, οι εν Ελλάδι  Μητροπολίται του Οικουμενικού Θρόνου μνημονεύουσι του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου... Διατηρούνται δε απαραμοίωτα τα κανονικά δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριάρχου επί των εν Ελλάδι ιερών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών, μνημονευομένου εν αυταίς του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου...», (Όροι 9 και 10 της ως άνω Πατριαρχικής Πράξεως), με αποτέλεσμα να γίνεται, εκάστοτε, Η ΧΑΒΡΑ των Ιουδαίων, κατά την τέλεση του Μυστη­ρίου της Θείας Ευχαριστίας, όταν ο καθένας από τους Επισκόπους αυτούς, (άκουσον-άκουσον, παλαιάς και νέας Ελλάδος) (εκφωνεί το ποιήμα του...».

ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ότι, Ναι, οι τότε επίσκοποι που ήσαν εκλεγμένοι και χειροτονημένοι από τον Πατριάρχη, πριν ενσωματωθούν οι περιοχές αυτές στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, έπρεπε, εντός της περιοχής τους μόνον, να μνημονεύουν τον Πατριάρχη, αλλά αυτοί που χειροτονήθηκαν από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ελλαδικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, γιατί να μνημονεύουν το όνομα του Πατριάρχη;  

Το όνομα του Πατριάρχη, με τους άλλους Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μνημονεύονται, εκάστοτε, από τον ΠΡΩΤΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος;;

Και προσέτι, αφού Κανονικά οι Ιερές Μονές ανήκουν πλέον εξ΄ ολοκλήρου στην Εκκλησία της Ελλάδος, και μάλιστα με Πατριαρχική Συνοδική Πράξη (1882), τότε με ποιο Κανονικό  δικαίωμα σήμερα, το Φανάρι, απαιτεί την κυριαρχία του επί των εν Ελλάδι Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών, τότε, Ιερών Μονών, και όχι σήμερα;

ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΛΟΓΟΣ ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ,για δύο αιτήματα Δαιμονικής επινοήσεως, που μόνον κεφάλες εντελώς άμοιρες του Κανονικού δίκαιου και της ΤΑΞΕΩΣ και ΠΡΑΞΕΩΣ της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας θα μπορούσαν να απαιτήσουν την εφαρμογή τους.

Συνεπώς πρόκειται για εντελώς αντικανονικά και παράλογα αιτήματα του απρόσεκτου και ύπουλα καραδοκούντος Φαναρίου, σχετικά με την μνημόνευση του Πατριάρχου, στις νέες χώρες, και στις Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Ιερές Μονές, διό και οι απαιτούντες την εφαρμογή τους, « Ηγούνται του πα­ραλόγου».

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ,τα ατράνταχτα και αναντίρρητα Κανονικά, Εθνικά και Εκκλησιαστικά Ορθόδοξα δεδομένα, πρέπει να αγνοηθούν τα δύο αυτά απαράδεκτα αιτήματα, της εντελώς ανυπόληπτης Πατριαρχικής Συνοδικής Πράξεως της 4-9-1928.

Της μνημόνευσης δηλαδή του ονόματος του Πατριάρχου, σήμερα, στις Ελληνικές Επαρχίες Μακεδονίας - Θράκης και των εν εκεί Ιερών Μονών, διότι οι Όροι αυτό, πέραν του ότι είναι εντελώς έξω, από Εθνικής και Κανονικής Τάξεως, και διότι ετέθησαν εν αγνοία του Ελληνικού Κράτους και της Εκκλησίας του, και μάλιστα δύο μήνες περίπου, μετά του αιτήματος του Ελληνικού Κράτους και της Αυτοκεφάλου Εκκλη­σίας, με το 3615/ Ιούλιος 1928.

Η ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΟΦΕΙΛΕΙ  σε συνεργασία με την Πολιτεία, να αγνοήσουν εντελώς την εν λόγω ανυπόληπτη Εθνικοκανονικά Πατριαρχική Συνοδική Πράξη της 4-9-1928, και να αποφασίσουν Εθνικοκανονικώ δικαιώματι την επέκταση των Κανονικοεθνικών δικαίων τους, σε όλη την έκταση του Ελληνικού Κράτους με μιά μόνον απλή, προς τούτο, ενημέρωση προς το Φανάρι, ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.

Τα γεγονότα όπως βλέπετε κ. Νικολάου μας σημαδεύουν... και οφείλουμε, να περιχα­ρακώσουμε τα Εθνικά μας Σύνορα και τα Εκκλησιαστικά Κανονικά μας δικαιώματα, σε αυτές τις πανταχόθεν κρίσιμες εποχές, και καταστάσεις, και με τους Εθνικούς και Θρησκευτικούς εχθρούς που καραδοκούν γύρω μας, οφείλουμε να είμαστε λίαν προσεκτικοί και ποό πάντων, ΠΡΟΜΗΘΕΙΣ «ότι, αι ημέραι πονηραί εισί» (Εφεσ. 5,16).

Εν κατακλείδι κ. Νικολάου η απορία μου  είναι «τι ζητάει κάθε λίγο και λιγάκι η αλεπού στο παζάρι»;

Με εκτίμηση

Π.ΒΟΙΩΤΟΣ