Η ΒΙΑΙΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

 

Μπορεί το σύνθημα υπέρ της δημόσιας ασφάλειας τη περασμένη άνοιξη να ήταν «Μένουμε Σπίτι» και να ήταν πράγματι σχεδιασμένο προκειμένου να εξασφαλιστεί η δημόσια υγεία όσο το δυνατόν καλύτερα μέσω της συλλογικής ευαισθητοποίησης και δραστηριοποίησης του κόσμου, όμως οι συνθήκες που επικρατούν σε κάθε σπίτι ακόμη και τον 21ο αιώνα μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα επικίνδυνες τόσο για τις γυναίκες όσο και για τα παιδιά. 

Η αναγκαστική συγκατοίκηση που προωθήθηκε από όλα τα μέσα και τις περισσότερες χώρες παγκοσμίως ήταν μία πρόκληση για ορισμένες κοινωνίες στις οποίες η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και η ουσιαστικά δημοκρατική θέαση κι αντιμετώπιση τους φύλου δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

Ερευνες και εκθέσεις έδειξαν πως όχι μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και στις ΗΠΑ τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας εν μέσω καραντίνας ακολούθησαν ανοδική πορεία, καθώς ήρθαν να συνδράμουν και οι παράγοντες του αλκοολισμού, της απομόνωσης, των οικονομικών δυσχερειών και αρκετών άλλων αιτιών που γενικά εντείνουν τις εντάσεις και τους διενέξεις. 

Είναι κοινό μυστικό πως η έμφυλη βία δυστυχώς ακόμη και σε προηγμένες κοινωνίες δεν είχε εξαλειφθεί και η έλευση του κορωνοϊού στο προσκήνιο δυσχέρανε επιπλέον τη κατάσταση, ενώ έκανε φανερές λανθάνουσες πτυχές της. 

Για τον λόγο αυτό σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στις ΗΠΑ έγιναν αρκετές ενέργειες ώστε να αποτραπούν αλλά και να υποστηριχθούν γυναίκες που βρέθηκαν σε επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης.Στην Ελλάδα ξεκίνησαν να λειτουργούν με περισσότερη συχνότητα και ευελιξία οι γραμμές υποστήριξης ευάλωτων ομάδων, οι οποίες είναι σε θέση όχι μόνο να συνδράμουν στην ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων.

Αλλά και στην πρόταση συγκεκριμένων ενεργειών για να αντιμετωπιστεί η έκαστη συνθήκη κρίσης. Στη Γαλλία και την Ισπανία, δεδομένης της δυσκολίας των θυμάτων να μιλήσουν ανοιχτά για την κρίση που αντιμετωπίζουν, είχε κατευθυνθεί η κινητοποίηση στα φαρμακεία.

Όπου οι γυναίκες συνήθως πήγαιναν όχι μόνο για να προμηθευτούν τα απαραίτητα για την πανδημία αλλά και για να «επουλώσουν» τα τραύματά τους- όπου λέγοντας την κωδική λέξη «μάσκα-19» δήλωναν με άμεσο τρόπο την ανάγκη τους για βοήθεια. Μάλιστα, τότε η κυβέρνηση της Γαλλίας είχε δεσμευτεί να επενδύσει περίπου 20.000 ευρώ για γυναίκες που είχαν ανάγκη να δραπετεύσουν από το σπίτι και να αναζητήσουν κατάλυμα σε ξενοδοχειακή δομή.

Ενώ καθιερώθηκαν και τα ανοικτά κέντρα συμβουλευτικής, τα οποία ήταν σχεδιασμένα να λειτουργούν εντός των σούπερ μάρκετ για τη διατήρηση της μυστικότητας των θυμάτων από τους συζύγους τους.Συντονισμένες δράσεις όμως έγιναν και από τα πανεπιστήμια, όπου πολλές κακοποιημένες γυναίκες βρήκαν καταφύγιο κατά τη διάρκεια του lockdown. 

Αρκετές φοιτήτριες, καθώς οι σχολές έκλειναν λόγω της πανδημίας αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, όπου αρκετές αντιμετώπιζαν βαρύτατες μορφές ενδοοικογενειακής βίας. Ετσι, απευθύνθηκαν για βοήθεια μεταξύ άλλων και στα πανεπιστήμια που φοιτούσαν. 

Μερικά παραδείγματα τέτοιων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είναι το Middlesex και Camridge στην Αγγλία, τα οποία παρείχαν δωρεάν διαμονή σε περίπου 30 θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Μάλιστα, η Νόρα Αλ-Άνι (Norah Al-Ani) από το Cambridge δήλωσε στο The Guardian ότι «εφόσον ο χώρος παρέμενε άδειος λόγω της έκκενωσης των πανεπιστημιακών τάξεων κατά τη διάρκεια του lock-down, η χρήση τους για έναν τέτοιο σκοπό θα ήταν αναμφίβολα η καταλληλότερη, εφόσον οργανωθεί σωστά». 

Η δράση αυτή στάθηκε σημαντική αρωγός στα άτομα αυτά, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι που βιώνουν κατάσταση έξαρσης βίας στρέφονται προς φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα, μια λύση αναμενόμενη που παρόλα αυτά δεν μπορούσε να λειτουργήσει κατά της διάρκεια του lockdown.Είτε γίνει είτε δεν γίνει ένας δεύτερος κατ’ οίκον περιορισμός, οι ενέργειες που προτάθηκαν και πραγματοποιήθηκαν σε αρκετές δυτικές κοινωνίες ήταν και είναι αξιοσημείωτες, 

Χωρίς αυτό να συνεπάγεται την πλήρη αντιμετώπιση τους ζητήματος της έμφυλης βίας και της ενδοικοιγενειακής κακοποίησης που δυστυχώς επιβιώνει ακόμη και σήμερα και σε συνθήκες κρίσης, όπως αυτής που βιώσαμε λίγους μήνες πριν.