ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (Ε΄ ΜΕΡΟΣ)

-Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας  λοιπόν εξαλείφει τις αμαρτίες, καθαρίζει τη συνείδηση, αυξάνει την πίστη, θερμαίνει την αγάπη, στερεώνει την ελπίδα, στηρίζει τους ολιγοψύχους, χαροποιεί τους θλιμμένους, προθυμοποιεί τους αμελείς, θεραπεύει τους ασθενείς, πλουτίζει τους φτωχούς, χορταίνει τους πεινασμένους, ντύνει τους γυμνούς, αναπαύει τους κουρασμένους.

Με λίγα λόγια, όποιο αγαθό χρειάζεται ο άνθρωπος, το βρίσκει σ΄αυτό το ουράνιο και γλυκύτατο Μάννα. Και το σπουδαιότερο από όλα, με την άξια προσέλευση στην Θεία Κοινωνία, ο Χριστιανός δέχεται τον αρραβώνα της αιώνιας ζωής, ενώνεται με το Θεό και γίνεται κι αυτός Θεός ''κατά χάριν'', όπως το σίδερο, όταν ενώνεται με τη φωτιά, γίνεται και αυτό φωτιά.

-Από την Θεία Κοινωνία, εμποδίζουν όλα τα ανεξομολόγητα αμαρτήματα, προπαντός όμως δύο, το μίσος και οι κάθε μορφής σαρκικοί μολυσμοί. Και μην τολμήσει κανείς να φάει τον Ουράνιο Άρτο ανεξομολόγητος και έχοντας τελέσει θανάσιμη αμαρτία, γιατί τότε βάζει στην ψυχή του, ο άθλιος, πυρ και φωτιά και κληρονομεί μαζί με τον προδότη Ιούδα, την αιώνια κόλαση.      

-Καλύτερα να απέχεις με ευλάβεια, μέχρι να Κοινωνήσεις με την άδεια του πνευματικού, παρά να Κοινωνήσεις αναξίως. Προτιμότερο είναι να προκαλέσεις φόνο - αν είναι ποτέ δυνατόν κάτι τέτοιο - παρά να Κοινωνήσεις ανάξια. Διότι δεν υπάρχει άλλη αμαρτία χειρότερη απ' αυτήν, διότι γίνεσαι με την θέλησή σου καταφρονητής της Θείας μεγαλειότητας. 

-Εάν τύχει σε κάποιον στον ύπνο του, μια φαντασία σαρκικής ηδονής, ορίζει ο Νόμος, να στερείται εκείνη την ημέρα, την Θεία Κοινωνία, το αντίδωρο και κάθε άλλο αγιασμό.  -Εάν βάλεις μια σταγόνα νερό σε ένα βαρέλι κρασί, θα γίνει και το νερό κρασί, γιατί δεν ήταν σχεδόν τίποτα και ''νικήθηκε'' από την ποσότητα του κρασιού ή εάν πάλι χύσεις λίγο κρασί στη θάλασσα, γίνεται και αυτό θάλασσα, γιατί ''νικάται'' από το αμέτρητο πέλαγος. 

Έτσι και εσύ άνθρωπε, όταν ενωθείς μέσω της Θείας Κοινωνίας, με το άπειρο πέλαγος της Θεότητας, δεν μετατρέπεις εσύ τον Θεό στη φύση σου, γιατί δεν είσαι τίποτα μπροστά σε μια τέτοια μεγαλειότητα, αλλά γίνεσαι εσύ θεός, δια της μετοχής και αγιάζεσαι με την Θεία Χάρη. 

-Όσοι λένε, ότι φτάνει να Κοινωνούμε μια φορά το χρόνο, γιατί είναι ο κόσμος γεμάτος αμαρτίες και δεν είμαστε άξιοι να Κοινωνούμε πολλές φορές το χρόνο, δεν ξέρουν τι φλυαρούν. Γιατί όποιος είναι ανάξιος να Κοινωνάει κάθε μήνα, ούτε κάθε χρόνο δεν είναι άξιος. (Μοναχός Αγάπιος Λάνδος Κρήτης)

-Αν θέλεις να Κοινωνήσεις και δεν έχεις μαζί σου την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, να κάνεις δέκα κομποσχοίνια εκατοστάρια. Αλλά είναι καλύτερα, να διαβάζεις τις ευχές... Αν μετά την εξομολόγηση και πριν από την Θεία Κοινωνία σου συμβεί κάτι, το οποίο δεν είναι σοβαρό, κάνε τον σταυρό σου και πες: ''Θεέ μου, συγχώρησέ με'' και Κοινώνησε. (παπα-Διονύσιος της Κολιτσού ο Ρουμάνος)

-Η Θεία Κοινωνία είναι μυστήριο ταπεινώσεως. Δεν αναφέρομαι στο γεγονός της ταπεινώσεως της Σταυρικής Θυσίας του Κυρίου, αλλά σε κάτι άλλο. Αυτό το ελάχιστο περιεχόμενο σε ένα μικρό κουταλάκι, την Αγία Λαβίδα, είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο μεγάλος Θεός και παντοδύναμος δημιουργός του σύμπαντος. Είναι συγκλονιστικό γεγονός, που απαιτεί δυνατή πίστη και σταθερότητα. (π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

-Να Κοινωνείτε συχνά! Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μεταμορφώνει ριζικά όλο τον άνθρωπο. Αναζωογονείται η ψυχή και το σώμα. Γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος με άλλο χαρακτήρα και ψυχισμό. Αλλά και τα κύτταρα αναζωογονούνται. (π. Σεραφείμ Δημόπουλος)

-Υπάρχει κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου που λέει, ότι ο χρόνος δεν είναι εκείνος που καθορίζει πότε θα Κοινωνήσει ο εξομολογούμενος, που έκανε κάποια αμαρτία, αλλά ο τρόπος. Όταν δηλ. ο Πνευματικός δει ότι ο εξομολογούμενος έχει πραγματικά μετανοήσει, κόβει το χρόνο που προβλέπει η Εκκλησία να απέχει από την Θεία Κοινωνία και Μεταλαμβάνει γρηγορότερα.

Αντιθέτως, όταν δει ο Πνευματικός, ότι ο εξομολογούμενος δεν έχει μετανοήσει και οι κανόνες της Εκκλησίας, προβλέπουν ένα χρόνο για ένα αμάρτημα, ο Πνευματικός θα τον κάνει δύο χρόνια. Και αυτό γίνεται, για παιδαγωγικό λόγο και έχει σκοπό να βοηθήσει τον εξομολογούμενο και όχι για να τον καταστρέψει. 

-Αυτός που δεν πιστεύει, ότι η Θεία Κοινωνία, είναι το Τίμιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Χριστού, διαπράττει την μεγαλύτερη αμαρτία, πιο μεγάλη και από την παράβαση του Δεκαλόγου του Μωϋσέως. Διαπράττει την αμαρτία του Ιούδα... της προδοσίας του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.(π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

-Υπάρχει μια ιστορία στον βίο του Αγίου Μακαρίου, για να καταλάβουμε την σημασία των Μυστηρίων. Κάποιος Αιγύπτιος, άνθρωπος άσωτος, ερωτεύτηκε μία γυναίκα παντρεμένη και σώφρονα. Δεν μπορούσε όμως να την δελεάσει διαφορετικά, γι' αυτό κατέφυγε σ' ένα μάγο. Αφού τον πλήρωσε, του ζήτησε να κάνει με την τέχνη του τον άνδρα της, να τη διώξει. 

Ο μάγος προσπάθησε, αλλά επειδή δεν κατάφερε να στρέψει το λογισμό της γυναίκας, την έκανε με τις μαγγανείες του να φαίνεται σαν φοράδα. Ο άνδρας της άρχισε να κλαίει και να οδύρεται. Για τρεις μέρες η φοράδα δεν έβγαλε μιλιά, ούτε και έφαγε τίποτα. Τελικά, της φόρεσε καπίστρι και την οδήγησε στον Όσιο Μακάριο τον Αιγύπτιο.

''Γιατί μας έφερες εδώ αυτή τη φοράδα;''. ρώτησαν ενοχλημένοι οι μοναχοί, που βρίσκονταν κοντά στο κελί του Οσίου. ''Για να ελεηθεί με την προσευχή του αββά Μακαρίου'', απάντησε εκείνος. ''Τι κακό έκανε;''. ''Αυτή που βλέπετε, εξήγησε εκείνος, ήταν γυναίκα μου, αλλά, δεν ξέρω πως, μεταβλήθηκε σε φοράδα! Έχει μάλιστα τρεις μέρες νηστική...''.

 Οι μοναχοί πλησίασαν στον Όσιο Μακάριο και του είπαν: ''Κάποιος άνθρωπος έφερε εδώ ένα άλογο''. ''Εσείς είστε άλογα, αποκρίθηκε εκείνος, γιατί έχετε μάτια αλόγων. Εκείνη όμως είναι γυναίκα, όπως πλάστηκε''.Ύστερα ευλόγησε νερό, το έριξε στο κεφάλι της φοράδας και προσευχήθηκε γι' αυτήν. Έτσι την έκανε να φανεί σε όλους και πάλι γυναίκα. Και αφού της έδωσε να φάει, την άφησε να φύγει μαζί με τον άνδρα της.

 Καθώς όμως έφευγε, την συμβούλεψε να μην λείπει ποτέ από την Εκκλησία, ούτε να μένει μακριά από τη Θεία Κοινωνία. "Αυτό", της τόνισε, "το έπαθες, γιατί είχες πέντε εβδομάδες να Μεταλάβεις τα Άχραντα Μυστήρια". Αυτό σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δεν αντέχει πάνω από ένα μήνα - σαράντα μέρες να μείνει χωρίς Θεία Κοινωνία, εκτός αν έχει κανόνα από τον πνευματικό, οπότε είναι καλυμμένος. Τότε τον καλύπτει η ευχή του πνευματικού.

Αν όμως μόνος του «κανονίζει» τον εαυτόν του και απέχει, είναι πολύ επικίνδυνο, γιατί τον ''πιάνουν'' οι δαιμονικές ενέργειες, οι οποίες δυστυχώς είναι πάρα πολλές και στην εποχή μας. Είναι ευάλωτος. Όπως και στα σωματικά, όταν ένας άνθρωπος δεν τρώει. Και βλέπετε είναι τα ίδια χρονικά όρια και σωματικά, αν δεν φας, σαράντα μέρες είναι τα όρια του ανθρώπου.

-Μέχρι σαράντα μέρες κανείς αντέχει, μετά είναι για το νοσοκομείο ή για το κοιμητήριο... Βλέπετε και στην ψυχή το ίδιο είναι, περίπου σαράντα μέρες είναι οι αντοχές μας. Γι' αυτό κανείς αυτά πρέπει να τα έχει υπόψιν του και να φροντίζει την Μυστηριακή ζωή του. (π. Σάββας ο Αγιορείτης)

-Πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και Κοινωνούν, επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός, του δήθεν αγίου και αξίου. Όλα εστιάζονται, στο τι θα φάγουν και τι θα πιούν και πότε και μέχρι ποιά ώρα και αφήνουν την κύρια καλλιέργεια της πνευματικής προετοιμασίας που συγκεκριμενοποιείται στην πρόσκληση: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». (π. Παύλος Παπαδόπουλος)

-Η Θεία Κοινωνία, είναι ασυγκρίτως ανώτερη από το Τίμιο Ξύλο. Και αυτό γιατί το Τίμιο Ξύλο, αν έχει την δύναμη αυτή που έχει, την έχει διότι έσταξε πάνω του, κατά την Σταύρωση, το Αίμα του Χριστού μας. Υγράνθηκε από το Θεϊκό Αίμα. Αλλά το Αίμα αυτό, εμείς το λαμβάνουμε, δια της Θείας Κοινωνίας.

Φανταστείτε τώρα, πόση δύναμη παίρνουμε, όταν πίνουμε το Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και εάν είναι δυνατόν, να μας πλησιάσει τότε σατανάς. Εάν εμείς το θεωρούμε προσβολή και δεν θα ανεχθούμε ποτέ, να μας βάλει ένας που μας φιλοξενεί, σε μέρος ακάθαρτο και βρωμερό, πώς ο Χριστός θα δεχθεί να Τον βάλουμε, σε ακάθαρτη και αμαρτωλή ψυχή; 

-Η υλική τροφή, δίνει ζωή στο σώμα και η Θεία Κοινωνία, δίνει ζωή στην ψυχή. Αυτός που δεν Κοινωνεί, είναι πεθαμένος πνευματικώς από τώρα και δεν τον περιμένει τίποτε άλλο, παρά ο αιώνιος θάνατος. Και αυτό, διότι έχει αποκοπεί από την πηγή της Ζωής. Όπως ένα κλωνάρι, όταν κοπεί από τον κορμό, μετά από λίγο θα ξηρανθεί, έτσι ακριβώς και όποιος δεν Κοινωνεί, θα πεθάνει πνευματικώς. (Αρχ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος)

 -Αν Κοινωνήσεις και πεθάνεις την ίδια μέρα, 

πας κατευθείαν στον Παράδεισο. (Είπε Γέρων)

-Για να Κοινωνήσει κάποιος, χρειάζεται 

και η ανάλογη προετοιμασία: 

α).εξομολόγηση-μετάνοια και νηστεία 

β).πίστη ότι λαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και γ) ταπείνωση και συναίσθηση της αμαρτωλότητας μας. Αν προσέλθουμε στο Μυστήριο απροετοίμαστοι, είναι σαν βάζουμε καρκίνο στην ψυχή μας. Εδώ ο Ιούδας Κοινώνησε, δαιμονίστηκε και κατέληξε στην αυτοκτονία.  Ένας άνθρωπος που πάει να Κοινωνήσει ανεξομολόγητος, δεν κάνει τίποτα άλλο, από το να παίρνει το Χριστό και να Τον ρίχνει μέσα σε ένα βόθρο. 

-Αν έχεις την άδεια να Κοινωνήσεις από τον πνευματικό σου, αλλά η συνείδησή σου σε καταμαρτυρά κάτι που σε εμποδίζει να Κοινωνήσεις, θα ακούσεις την συνείδησή σου και δεν θα Κοινωνήσεις. Ταπεινολογίες ακούω: Είμαι ανάξιος να Κοινωνήσω, λένε πολλοί. Και τους ρωτώ: Πώς και πότε θα γίνετε άξιοι; Οι άνθρωποι αυτοί ομοιάζουν με εκείνον που θα πάει στη θάλασσα για κολύμπι, όταν μάθει να κολυμπάει.

Μα στη θάλασσα θα μάθει κολύμπι... Ομοιάζουν με εκείνον που είναι άρρωστος και περιμένει μόλις λίγο γίνει καλά, να πάει στο νοσοκομείο. Μα στο νοσοκομείο θα γίνει καλά... Δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα...;Έτσι ακριβώς και εμείς, εφόσον προετοιμαστούμε καταλλήλως, Κοινωνούμε, για να γίνουμε άξιοι. 

-Εδώ για να βάλεις λίγο αλοιφή πάνω σε μια πληγή σου, χαλάς οξυζενέ για να καθαρίσεις την πληγή. Αν όμως δεν καθαρίσεις την πληγή και βάλεις όπως είναι την αλοιφή, θα έχεις τα αντίθετα αποτελέσματα. Πώς εσύ λοιπόν άνθρωπε, πας και Κοινωνάς, χωρίς πρώτα να εξομολογηθείς; Το φάρμακο είναι καλό, αλλά άμα δεν το πάρω σύμφωνα με τις οδηγίες που με έδωσε ο ιατρός, αντί να θεραπεύσει, θα κάνει κακό. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη Θεία Κοινωνία. 

Η Θεία Κοινωνία, πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν προετοιμασίας του ανθρώπου, για να είναι εις άφεση αμαρτιών και εις ζωήν αιώνια. Διαφορετικά ο άνθρωπος βλάπτεται και βάζει φωτιά μέσα του. Η Θεία Κοινωνία είναι ο ''μαστός'' της Εκκλησίας, από τον οποίον τρέφονται τα παιδιά της. Η Θεία Κοινωνία δεν πρέπει να δίδεται σε ανθρώπους που δεν έχουν επαφή με το περιβάλλον, που μόλις αναπνέουν, δεν αισθάνονται και δεν καταλαβαίνουν. (Παναγόπουλος) 

(ΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ)