25 Μαρτίου, 2017

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

λειτουργικ παράδοση κα ρθόδοξη πνευματικότητα τοποθετον σ διαίτερη θέση τν σημεριν ορτ το Εαγγελισμο τς Θεοτόκου. Κα εναι λήθεια τι ο θεομητορικς ορτς πλουτίζουν τν λειτουργική μας ζωή, γιατί Λόγος το Θεο πάντοτε τενίζει μ διαίτερη γάπη κα σεβασμ τν μεσίτρια το ορανο.

Ο θεολογικο λόγοι κα μνοι στν Κυρία Θεοτόκο εναι σ τελευταία νάλυση δοξολογία στν Λόγο το Θεο, πο γινε νθρωπος γι τν σωτηρία το νθρώπινου γένους.

Τ μόνο νομα τς Θεοτόκου, Μητέρα το Θεο, περιέχει λο τ μυστήριο τς οκονομίας τς σωτηρίας, λέγει γιος ωάννης Δαμασκηνός. ποδεικνύεται τσι τι Μητέρα το Χριστο ποκαλύπτεται στος πιστος ς κατ’ ξοχν μάρτυς το γεγονότος, πς Θες προσέλαβε πραγματικ τν νθρώπινη φύση, στν ποία νοιξε τν δρόμο τς σωτηρίας. Σωτηρία πο ποβαίνει πραγματικότητα κα γεγονς πο σημαίνει τν λευση τς Βασιλείας το Θεο

Σ μία μιλία του Βασίλειος Σελευκείας σημειώνει χαρακτηριστικά: «Θεοτόκος στί τε κα λέγεται. ρα τίς στι ταύτης ψηλοτέρα πόθεσης;… ς γρ οκ στιν εκολον νοεν τε κα φράζειν Θεόν, μλλον δ καθάπαξ δύνατον, οτως τ μέγα τς Θεοτόκου μυστήριον, κα διανοίας κα γλώττης στν νώτερον. πε ον Θεν σαρκωθέντα τεκοσα Θεοτόκος νομάζεται».

Τ πρόσωπο τς Θεοτόκου δν νοεται νεξάρτητα π τ νθρώπινο γένος. Θεοτόκος εναι γις καρπς τς νθρώπινης φύσεως κα καλύτερη προσφορ τν νθρώπων στν Χριστό. Στν προσφορ λης τς κτίσεως συμμετέχουμε κα μες μ τν Παναγία. 

  γιογράφος, ταν γιογραφε στν κόγχη το ερο Βήματος τν Πλατυτέρα, δν θέλει ν εκονίσει μόνο τν Παναγία, λλ λη τν κκλησία πο χει κέντρο της τν Χριστό. Παναγία γινε κκλησία κα γέννησε τν κκλησία. γιος Γρηγόριος Θεολόγος λέγει τι Κύριος «νανθρωπήσας σάρκα κκλησίας προσέλαβε». 

Εναι δ χαρακτηριστικ τι γιος Κύριλλος εροσολύμων συνδέει τ πρόσωπο τς Θεοτόκου μ τν ννοια τς κκλησίας, γι’ ατ λέγει: «μνομεν τν ειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι τν γίαν κκλησίαν». ναφορά, λοιπόν, στν Παρθένο Μαρία πενθυμίζει τν χαρ τς λυτρώσεως το νθρώπου π τν Χριστό, γιατί κείνη πηρέτησε πιστ τ μυστήριο τς σωτηρίας μας.  

γν κα σπιλη Παρθένος, πιστ κα ταπειν κόρη τς Βηθλεέμ, μπροστ στ μάτια το Θεο ερέθηκε ς « μόνη ν γυναιξ ελογημένη κα καλή». Ατν διάλεξε Οράνιος ταν λθε τ πλήρωμα το χρόνου κα « Λόγος σρξ γένετο».

φιλάνθρωπος κα λεήμων Θεός μας, πο πάντοτε φροντίζει τ γένος τν νθρώπων, πειδ εδε τ ργο πο πλασε μ τ χέρια Του ν εναι πόδουλο στν διάβολο, θέλησε ν ποστείλει τν Υό Του τν Μονογενή, τν Κύριό μας ησο Χριστό, γι ν τ πολυτρώσει π τ χέρια το διαβόλου.  

πειδ μως, δν θέλησε ν τ μάθει, χι μόνο Σατανς, λλ κα ο διες ο οράνιες δυνάμεις, σ ναν π τος ρχαγγέλους, στν νδοξο Γαβριλ κμυστηρεύτηκε τ μυστήριο. Προοικονομε δ τι γία Παρθένος θ γεννήσει γν κα καθαρή, γιατί ταν ξια τέτοιου καλο.

ταν Θες Πατέρας εδόκησε ν πραγματοποιήσει «τ χρόνοις αωνίοις σεσιγημένον μυστήριον», «τ μυστήριον τ κεκρυμμένον π τν αώνων κα τν γενεν», τ μυστήριο τς Θείας Οκονομίας, γι τν λύτρωση το νθρώπινου γένους, μόνο ατ δέχθηκε τν θεία ποκάλυψη το μυστηρίου κα κρίθηκε καν ν πηρετήσει τ ργο τς σωτηρίας.

Μέσα στν χρο τς κκλησίας, στν πίστη κα τ δογματική της διδασκαλία, Εαγγελισμς εναι τς «σωτηρίας μν τ κεφάλαιον κα το π’ αἰῶνος μυστηρίου φανέρωσις». γγελος νακοινώνει κα εαγγελίζεται τν θεία βουλή. λλ Παρθένος δν σιωπ. νταποκρίνεται στν θεία κλήση μ ταπείνωση κα πίστη: «δο δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατ τ ρμά σου».

θεία βουλ γίνεται δεκτ κα βρίσκει νταπόκριση. Κα ατ νθρώπινη νταπόκριση εναι ,τι κριβς χρειάζεται σ’ ατ τ σημεο. πακο τς Παναγίας ντισταθμίζει τν νυπακο τς Εας. Μ ατ τν ννοια Παρθένος εναι δεύτερη Εα κα Υός της δεύτερος δάμ. 

 πως Εα ξαπατήθηκε π τν λόγο νς γγέλου, γι ν φύγει π τν Θε παραβαίνοντας τν λόγο Του, τσι Παναγία δέχθηκε τν Εαγγελισμ π τν λόγο νς γγέλου, τσι στε ν φέρει τν Θε μέσα της, πακούοντας στν λόγο Του.

«Δι τς Εας θάνατος, δι τς Μαρίας Ζωή», κηρύττει γιος ερώνυμος. Ατ πακο κα χαρούμενη ποδοχ το λυτρωτικο σκοπο το Θεο ταν μία πράξη λευθερίας. ταν λευθερία πακος κα χι πρωτοβουλία, λευθερία γάπης κα λατρείας, ταπεινώσεως κα μπιστοσύνης.

Κατ τς μέρες τς δημιουργίας το κόσμου, ταν Θες ξέφερε τν ζωνταν κα παντοδύναμο λόγο Του «γενηθήτω», λόγος το Δημιουργο παρήγαγε ντς το κόσμου τ ντα. λλ τν μέρα κείνη, ποία δν χει τν μοιά της π τς πάρξεως το κόσμου, ταν θεία Μαρία προσέφερε τ σεμν κα πάκουο «Γένοιτο», λόγος το δημιουργήματος κατέβασε στν κόσμο τν Δημιουργό.  

δ Θες κα πάλι προσφέρει τν λόγο Του: «Θ συλλάβεις, θ γεννήσεις υἱὸ κα θ τν νομάσεις ησο. Ατς θ γίνει μέγας κα θ νομαστε Υἱὸς το ψίστου. Σ ατν θ δώσει Κύριος Θες τν θρόνο το Δαυΐδ, το προπάτορά Του. Θ βασιλεύσει γι πάντα στος πογόνους το ακβ κα βασιλεία Του δν θ χει τέλος».

Θεοτόκος ποδέχεται τ θέλημα το Θεο κα τ ποτέλεσμα θ εναι τόσο θαυμαστό. Ατ πακο εναι μεγαλειώδης δύναμη, εναι καθαρ κα τέλεια φοσίωση τς Μαρίας στν Θεό, φοσίωση τς θελήσεώς της, τς σκέψεώς της, τς ψυχς της κα τς λης πάρξεώς της κα λων τν δυνάμεών της, λων τν πράξεών της, τν λπίδων της κα τν προσδοκιν της.

Ο ρχς τς ορτς το Εαγγελισμο δν εναι πακριβς γνωστές. Τ γεγονς τι γία λένη κτισε στ Ναζαρτ βασιλική, στν ποία περιλαμβανόταν κατ παράδοση οκος τς Θεοτόκου, που ατ δέχθηκε τν Εαγγελισμό, πέδρασε σως στ σύσταση τοπικς ορτς.
 
Ο πρτες μαρτυρίες περ ατς ερίσκονται στν γιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τ 430 μ.Χ. κα στ Πασχάλιον Χρονικν (624 μ.Χ.), που χαρακτηρίζεται ς συσταθεσα στς 25 Μαρτίου π τος θεοφόρους δασκάλους.
 
μεγαλοπρεπς πανήγυρη το Εαγγελισμο τελετο π τος Βυζαντινος στ να τν Χαλκοπρατείων, που παρίσταντο κα ο ατοκράτορες. Κατ τν 15ο αἰῶνα μ.Χ. Πανυχίδα τελετο στ παλάτι.

πολυτίκιον της Εορτής
Σήμερον τς σωτηρίας μν τ κεφάλαιον, κα το π' αἰῶνος μυστηρίου φανέρωσις· Υός του Θεο, υἱὸς τς Παρθένου γίνεται, κα Γαβριλ τν χάριν εαγγελίζεται. Δι κα μες σν ατ, τ Θεοτόκ βοήσωμεν· Χαρε Κεχαριτωμένη, Κύριος μετά σο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΕΣ!
 




Δημοσίευση σχολίου