ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ.

 

Είναι το δικαίωμα της απεργίας τόσο ισχυρό, για μια μικρή μερίδα ανθρώπων, ώστε να εξαναγκάζεται το υπόλοιπο μέρος της κοινωνίας σε πλήρη απραγία και φθορά; Ασφαλώς, κανείς δεν αρνείται τα δικαιώματα που ανήκουν στους εργαζομένους. Αλλά το πράγμα τελευταία έχει εξειδικευθεί πάρα πολύ επικίνδυνα. Εργαζόμενοι και συγχρόνως αδικημένοι έφθασε να θεωρούνται οι ασχολούμενοι στις τράπεζες, στη ΔΕΗ, στις συγκοινωνίες και στις υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων και σε απόσταση μεγάλη, όλοι οι άλλοι.

Δηλαδή, μόνο όσοι μπορούν να επιβάλλουν, για να μην πούμε, να εκβιάζουν καταστάσεις. Έχουν τους διακόπτες της ζωής μας στα χέρια τους και ότι ώρα καπνίσει στον κάθε κύριο Φωτόπουλο συνδικαλιστή, πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ, τους κατεβάζει. Δεν τον ενδιαφέρει η συνέχεια και οι συνέπειες. Γιατί άλλωστε να τον ενδιαφέρει λαός που στην πλειοψηφία του κατέβασε από την εξουσία τους δικούς τους ανθρώπους; Οι άλλοι έχουν στα χέρια τους τα τιμόνια των τρένων, των λεωφορείων και των τρόλεϊ.

Τα αφήνουν και μαζί εγκαταλείπουν μια κοινωνία ολόκληρη στην ακινησία. Στην ταλαιπωρία στη στέρηση του μεροκάματου και στην αναμονή της δικής τους μακροθυμίας. Που έχει ξαναγίνει στον κόσμο να σταματούν τα μέσα συγκοινωνίας, γιατί τα μέλη του συλλόγου των εργαζομένων έχουν γενική συνέλευση;

Το φαντάζεσθε αυτό να γινόταν σε όλους τους κλάδους; Και κρατάνε ώρες πολλές αυτές οι συνελεύσεις, και υποχρεώνουν εκατομμύρια ανθρώπους να περιμένουν στις στάσεις να τελειώσει τη "ρητορική" του επίδειξη ο κάθε κύριος οδηγός ή πρώην εισπράκτορας με τα διάφορα "να πούμε" και τους δικολαβισμούς για τα "δικαιώματα της εργατικής τάξης που στραγγαλίζονται". 

Οι άλλοι κλείνουν τα τηλέφωνα, και οι πιο πέρα καταδικάζουν έναν ολόκληρο κόσμο στην οικονομική απραγία, γιατί αποφασίζουν να κατεβάσουν τα ρολά στις τράπεζες και συγχρόνως να απαγορεύουν κάθε εμπορική διαπραγμάτευση και αγοραπωλησία, ακόμη και των πιο απαραίτητων χρειωδών για τη συντήρηση του ανθρώπου.

Αυτοί, λοιπόν, απεργούν, και αυτοί μόνο αδικούνται, επειδή, ακριβώς, είναι και οι πιο προνομιούχοι της λεγόμενης εργατικής τάξης. Και το περίεργο, έρχεται, ο εκπρόσωπος της μεγάλης μάζας των εργαζομένων των εργατών και υπαλλήλων, που πραγματικά έχουν και προβλήματα και ανάγκες και που δεν είδαν ούτε στον ύπνο τους ποτέ, τα πλεονεκτήματα της νομενκλατούρας των τραπεζικών, ΔΕΗ και λοιπών, που έχουν και ειδικά ευεργετήματα σε εφάπαξ και συντάξεις και περίθαλψη, και τους αναγκάζουν να απεργούν "σε ένδειξη συμπαράστασης "προς τους αφέντες της εργατικής (αν λέγεται εργατική) τάξεως των ολίγων.

Με το δίκιο τους, λοιπόν να αγωνιούν και να ασχάλουν με τον νόμο που δεν είναι αντιαπεργιακός, αλλά που προστατεύει το κοινό από την αυθαιρεσία της απεργίας. Προστατεύει ακόμη και τους ίδιους, γιατί δίνει στην απεργία το πραγματικό της νόημα και υπόσταση. Ας θυμηθούν οι συνδικαλιστές μας, τι κέρδισαν με τις αδυσώπητες εκείνες, διακοπές τους τον Σεπτέμβριο του 1990.

Τι πέτυχαν; 

Την γενική κατακραυγή του κόσμου, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις. Σκοτάδι, έλλειψη μέσων συγκοινωνίας, στενότητα χρήματος, στάση πληρωμών, σκουπίδια στους δρόμους, βρώμα και δυσωδία παντού. Και επιπλέον, οι τηλεοράσεις των χωρών που είχαν κάθε λόγο να μας προβάλλουν ως "υπόδειγμα", τουριστικού τόπου, δεν έχασαν την ευκαιρία για μια τέτοια προπαγάνδα. Τι κέρδισαν, λοιπόν, με κείνο τον "αγώνα" τους οι σοσιαλιστές του συνδικαλισμού; 

Πολύ απλά τούτο: Να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη, ώστε αδιαμαρτύρητα να δεχθεί οποιοδήποτε μέτρο και κάθε νόμο που θα την προστατεύει από τις αυθερεσίες των εργατοπατέρων τότε. Αυτό κέρδισαν. Και είναι αλήθεια περίεργο, πως τα απλά μέλη των συνδικάτων δεν το βλέπουν αυτό, δεν είδαν ότι ξεκόπηκαν από τη συμπάθεια του απλού πολίτη και πως τώρα είναι εύκολη λεία στην κάθε κρατική παρέμβαση, και κρατάνε ακόμα στα πόστα τους, τους αποτυχημένους προέδρους τους.

Ο νόμος, λοιπόν, δεν βάλλει κατά της απεργίας. Αντίθετα, κατά τον κοινό νου, προστατεύει το ιερό αυτό δικαίωμα από τις αμφιβόλου προαιρέσεως εισχωρήσεις. Δίνει το νόημα που της έδωσαν οι πρωτεργάτες και που έχυσαν πολύ αίμα για να κατακτήσουν αυτά τα δικαιώματα κ. Φωτόπουλε. Και είναι τα πραγματικά δικαιώματα του εργάτη στον τρόπο, στις συνθήκες δουλειάς, αλλά και στα οικονομικά του οφέλη.

Δεν ταύτισαν οι πρωτοπόροι την απεργία με τις διακρίσεις των κλάδων. Ήταν ταξικοί οι αγώνες τους, αλλά υπέρ όλης της εργατικής τάξεως και όχι μόνο των προνομιούχων. Το  αντίθετο μάλιστα. 

Voiotosp.blogspot.com