ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β’ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ.

Αριθμ. πρωτ. 2207/2011                            

                                                              Εν Αθήναις τη 23^η Ιουνίου 2011

Στους καιρούς τής πολυποίκιλης κρίσης, πού μαστίζει την εποχή μας και την πατρίδα μας, ίσως μοιάζει εξωπραγματικό να θυμόμαστε τη σημερινή παγκοσμία ημέρα κατα των ναρκωτικών, τή στιγμή πού όλοι ασχολούμεθα με άλλα πολλά, μέ αριθμούς καί λογιστικές, μέ το χρέος και το μνημόνιο.

Κι όμως! Ή σημερινή ήμερα δέν μπορεί παρα να είναι ήμερα περισυλλογής, άλλα και ήμερα χρέους. Τού αληθινού μας χρέους απέναντι στή νέα γενιά! Για το τί ακόμη μπορούμε όλοι μιας νά κάνουμε γιά την καταπολέμηση τοϋ βασάνου αυτού - καί γενικότερα των εξαρτήσεων - πού κατατρώγει τά σωθικά τής νεολαίας μας.

Σήμερα πού όλοι αναρωτιόμαστε: «ποιά Ελλάδα θά παραδώσουμε στα παιδιά μας;», επιβάλλεται νά στρέψουμε τούς προβολείς τού ενδιαφέροντος μας σέ όλα εκείνα, πού κρατούν άνύστακτη τή διάθεση μας γιά αληθινή προσφορά στις νεώτερες γενιές. Νά συνειδητοποιήσουμε και πάλι πώς ή πραγματική κρίση είναι τό έλλειμμα ήθους, παιδείας, πολιτισμού και πνευματικών αισθητηρίων, που χαρακτηρίζει τήν εποχή μας.

Νά τολμήσουμε τήν αυτοκριτική μας, νά μη διστάσουμε νά πάρουμε τό δρόμο τής επιστροφής, νά θωρακίσουμε τά παιδιά μας μέ τίς αρχές και τις άξίες, που άρδευσαν χαρισματικά τόν τόπο μας και τους ανθρώπους του. Έχει πολύ σωστά διαπιστωθεί, πώς ή οικονομική και κάθε άλλη κρίση σπρώχνει τούς νέους κυρίως ανθρώπους ακόμη περισσότερο σέ αδιέξοδους δρόμους, σέ διαρκές εσωτερικό κενό καί απόγνωση, στή μάστιγα τής κάθε εξάρτησης, στόν ψεύτικο παράδεισο, πού δεν λυτρώνει, άλλά καταδυναστεύει τήν ανθρώπινη προσωπικότητα. 

Ή τωρινή κρίση και ή σημερινή παγκοσμία ήμερα κατά των ναρκωτικών μάς δίνουν τήν πολύτιμη ευκαιρία νά στοχεύσουμε στόν πυρήνα τού προβλήματος, νά μην επιτρέψουμε συμπεριφορές αδιαφορίας, να αναζητήσουμε και πάλι τη χαμένη οικογενειακή θαλπωρή, νά μιλήσουμε στα παιδιά καί τους νέους - πρώτα μέ τό παράδειγμα μας κι έπειτα μέ τό λόγο μας-γιά τήν αληθινή ευτυχία τής ζωής, γιά το υπερούσιο νόημα τού βίου, γιά την άξία τού αγώνα, τής διαρκούς προσπάθειας χωρίς απογοητεύσεις και δεσμεύσεις, γιά τήν ελευθερία, την αγάπη, την κατανόηση, τή δικαιοσύνη.

Πώς όλα αυτά μπορούν να υπάρξουν στην κοινωνία μας, πώς τίποτε δέν χάθηκε οριστικά, φτάνει νά συνοδοιπορήσουμε με τον Αρχηγό τής ζωής, τόν "Ιησού, όχι στο δρόμο τών ψεύτικων παραδείσων, άλλα στήν προοπτική της βιώσεως τού αληθινού.

Θέλω ακόμη νά εκφράσω τήν πατρική αγάπη καί τή συμπαράσταση μου πρός τους νέους καί τίς νέες που βρίσκονται ακόμη στό λαβύρινθο των εξαρτήσεων καί νά τούς καλέσω νά σηκώσουν ψηλά τό κεφάλι, νά μην απελπισθούν, νά ζητήσουν τή βοήθεια τού Θεού καί νά απευθυνθούν στους αρμοδίους φορείς, πού δραστηριοποιούνται παντοιοτρόπως γιά την επίλυση τού προβλήματος των.

Ιδιαιτέρως προσεύχομαι γιά εκείνους, καθώς επίσης και γιά τό ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον τους, γιά τούς ανθρώπους πού αληθινά τούς αγαπούν και ανηφορίζουν κι εκείνοι τό δικό τους σκληρό Γολγοθά. Μέ σεβασμό καί τιμή δίνω τό χέρι μου καί συγχαίρω τά εξειδικευμένα στελέχη τών φορέων, πού αγωνίζονται νυχθημερόν γιά τήν επιστροφή αυτών τών πληγωμένων παιδιών μας στήν πραγματική ζωή καί την άντιμετώπιση τών προβλημάτων τής καθημερινότητας.

Γνωρίζω τίς φιλότιμες προσπάθειες τους σέ καιρούς δύσκολους, καθώς έχουν νά αντιμετωπίσουν πολλά καί δυσεπίλυτα προβλήματα, ακόμα καί τό φάσμα ενός ιδιόμορφου ρατσισμού απέναντι στα εξαρτημένα πρόσωπα πού κυριεύει δυστυχώς τίς ψυχές πολλών συνάνθρωπων μας.

Ό Κύριος μας, ό Θεός τής αγάπης και τής συμπόνιας, νά μάς βοηθήσει γιά νά δούμε ό καθένας τίς ευθύνες μας, να συμβάλλουμε ουσιαστικά στην επίλυση τού προβλήματος, φανερώνοντας έμπρακτα τήν αγάπη μας προς το συνάνθρωπο, πράγμα τό όποιο είναι καί ή απόδειξη τής αγάπης μιας προς τόν ίδιο τον Θεό.