26 Φεβρουαρίου, 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ «ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ»

 

Φτάσαμε στς τελευταες μέρες πρν π τν Μεγάλη Σαρακοστή. δη κατ τν βδομάδα τς πόκρεω, δυ μέρες  - Τετάρτη κα Παρασκευ  νήκουν στ Σαρακοστή.

Θεία Λειτουργία δν τελέσθηκε κα λη τυπικ διάταξη στς κολουθίες χει πάρει τ λειτουργικ χαρακτηριστικ τς Μεγάλης Σαρακοστς.

Τ Σάββατο τς Τυροφάγου κκλησία μας  «ποιε μνεία πάντων τν ν σκήσει λαμψάντων γίων νδρν τ κα γυναικν». 

Ο γιοι εναι τ πρότυπα πο θ' κολουθήσουμε, ο δηγο στ δύσκολη τέχνη τς νηστείας κα τς μετάνοιας. Στν γώνα πο πρόκειται ν' ρχίσουμε δν εμαστε μόνοι, χουμε βοηθος κα παραδείγματα.

Τν Κυριακή, τελευταα μέρα πρν τ Σαρακοστή, πο συνήθως τν νομάζουμε Κυριακ τς συγγνώμης κα «τς π το Παραδείσου τς τρυφς ξορίας του Πρωτόπλαστου δάμ».

Ξέρουμε τι νθρωπος πλάσθηκε γι ν ζε στν Παράδεισο, γι τν γνώση το Θεο κα τν κοινωνία μαζί Του. μαρτία του μως τν πομάκρυνε π τν ελογημένη ζω κα τσι παρξή του στ γ εναι μι ξορία.

Η Μ. Σαρακοστ εναι πελευθέρωσή μας π τ σκλαβι τς μαρτίας. Τ εαγγελικ νάγνωσμα ατς τς Κυριακς (Μάτθ. στ' 14-21) θέτει τος ρους γι μι τέτοια πελευθέρωση:

Πρτος ρος εναι νηστεία, προσπάθεια ν λευθερωθομε π τ δικτατορία τς σάρκας κα τς λης πάνω στ πνεμα. Δν πρέπει μως νηστεία μας ν εναι ποκριτική, δηλαδ «πρς τ θεαθναι», ν μ φαινόμαστε «στος νθρώπους νηστεύοντες, λλ στν Πατέρα μας ν τ κρυπτ» πως ναφέρεται στ εαγγελικ νάγνωσμα.

Δεύτερος ρος εναι συγγνώμη: «Ἐὰν φτε στος νθρώπους τ παραπτώματά τους, θ φήσει κα τ δικά σας οράνιος Πατέρας». συγχωρητικότητα εναι πιστροφ στν νότητα, στ σύμπνοια, στν γάπη.

τσι στν σπεριν ατς τς Κυριακς, στ τέλος τς κολουθίας, λοι ο πιστο πλησιάζουν τν ερέα κα νας τν λλο, ζητώντας τν μοιβαία συγχώρεση. Οσιαστικ π τν σπεριν ατ ρχίζει Μεγάλη Σαρακοστή.

ρχίζει κολουθία μ τν ερέα ντυμένο στ λαμπερ μφια κα τ τροπάρια ναγγέλουν τν ρχομ τς Μ. Σαρακοστς κα πέρα π' ατή, τν ρχομ το Πάσχα. Κατόπιν γίνεται εσοδος το Εαγγελίου μ τν σπεριν μνο «Φς λαρν γίας δόξης» κα ερέας προχωρε στν ραία Πύλη γι ν ναφωνήσει τ Προκείμενο πο πάντα ναγγέλει τ τέλος τς μις μέρας κα τν ρχ τς λλης.

θαυμάσια μελωδία: «Μ ποστρέψεις τ πρόσωπό σου π το παιδός σου, τι θλίβομαι, ταχ πάκουσόν μου, πρόσχες τ ψυχή μου κα λύτρωσε ατήν» λέγεται πέντε φορές, τ φτα σβήνουν κα τ χρωματιστ μφια λλάζουν.

π ατ τ σημεο ξεκινάει Μεγάλη Σαρακοστή: συναισθάνομαι τι εμαι ξόριστος π τν μορφι τς Βασιλείας Του κα θλίβομαι. Τελικ παραδέχομαι τι μόνο Θες μπορε ν μ βοηθήσει σ' ατ τ θλίψη. Μετάνοια πάνω π' λα εναι τ πελπισμένο κάλεσμα γι τ Θεία βοήθεια.

Στ συνέχεια διαβάζεται προσευχ το γίου φραμ πο συνοδεύεται π μετάνοιες. Καθς ο πιστο πλησιάζουν τν ερέα, χορς ψάλλει πασχαλινος μνους. π τώρα βλέπουμε ν λάμπει στ τέλος τ φς τς νάστασης, τ φς τς Βασιλείας το Θεο.


Δημοσίευση σχολίου